Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού;

0

«Ήταν εκεί μέσα φοιτητές που τόχαν αποφασίσει από χρόνια να μην πάρουν χαρτί και που ζούσαν από δω κι από κει [...] ποιητές που αχνογράφανε τους πρώτους τους στίχους και κυνηγούσαν τη ρίμα μέσα στα σύννεφα καπνού· ζωγράφοι που κάποτε θα γίνονταν πολύ μεγάλοι, καθώς το πίστευαν χωρίς δισταγμό και θεατρίνοι που θα παίζανε “μόνο Σαίξπηρ” [...] κοσμοδιορθωτές που λαχταρούσαν έναν κόσμο καλύτερο κι όλο κουβέντιαζαν με χαμηλωμένη φωνή, ρίχνοντας ανήσυχες ματιές προς το πεζοδρόμιο, στους περαστικούς· και τεμπέληδες που είχαν κάμει μορφή τέχνης την τεμπελιά τους. Μερικοί νέοι πάσκιζαν να βρούνε τον τρόπο να βγάλουν ένα περιοδικό· τους λείπανε τα λεφτά, όχι τα γραψίματα ‒ ένα περιοδικό που θα αναστάτωνε τον κόσμο, που θ’ άφηνε εποχή».

Στο Αστροφεγγιά, Η ιστορία μιας εφηβείας, ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος γράφει για τα ανήσυχα νιάτα που έκαναν σχέδια πίνοντας καφέ στο φιλολογικό καφενείο «Μαύρος Γάτος».

Ήδη από τις αρχές του εικοστού αιώνα, στη συμβολή των οδών Ασκληπιού και Ακαδημίας, δίπλα στο σπίτι του Κωστή Παλαμά, ένας ημιυπόγειος χώρος έλκυε φοιτητές, λογοτέχνες και λόγιους.

Στο Αθήνα: Ιχνηλατώντας την πόλη με οδηγό την ιστορία και τη λογοτεχνία των Θανάση Γιοχάλα και Τόνιας Καφετζάκη αυτή η γωνία περιγράφεται ως ζωτικό σημείο συνάντησης για την ελληνική διανόηση. Προσφιλή αντικείμενα των συζητήσεων ήταν, κατά τους συγγραφείς, το γλωσσικό ζήτημα και το κίνημα του φουτουρισμού. «Το καφενείο έφτασε στη μεγαλύτερη ακμή του την περίοδο 1918-1919 και ταυτίστηκε με τον αθηναϊκό μποεμισμό, ενώ το 1922, αλλάζοντας διεύθυνση, έχασε τη φυσιογνωμία του».

Εκτός από στέκι της τότε αθηναϊκής ιντελιγκέντσιας, ο Μαύρος Γάτος υπήρξε και χώρος πολιτικών ζυμώσεων, μέρος συνάντησης της πολιτικής οργάνωσης «Σοσιαλιστικό Τμήμα Αθηνών», κι αυτό οδήγησε και στο κλείσιμό του, όταν η αστυνομία άρχισε να το επισκέπτεται συστηματικά.

Η Ασκληπιού είναι ο δρόμος των μπαρ, έχει μέρη που μετράνε χρόνια παραμονής εκεί και πιο πρόσφατες αφίξεις που προσέλκυσαν νέες φουρνιές στη βραδινή βάρδια, κόσμο που επιλέγει σταθερά τον δρόμο για την έξοδό του.

Στο σημείο όπου συναντιέται η Ακαδημίας με τον δρόμο της Νεάπολης, που βαφτίστηκε έτσι κατά τις πρώτες δεκαετίες της οικοδόμησης της πόλης για να διακρίνεται από τα παλαιότερα κοντινά κομμάτια της, λειτουργεί σήμερα το Προδόρπιον (Ακαδημίας 52 & Ασκληπιού) ‒ προτιμήστε τα χοιρινά καλαμάκια του σκέτα, αν βρίσκεστε στην περιοχή και θέλετε να τσιμπήσετε κάτι γρήγορο.

Στον ίδιο δρόμο, κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου αλλά και για μερικές δεκαετίες αργότερα, στήνονταν υπαίθρια βιβλιοπωλεία στον περίβολο του Δημοτικού Νοσοκομείου. Εκεί προμηθεύονταν βιβλία όσοι δεν μπορούσαν να διαθέσουν πολλά για να στήσουν τη βιβλιοθήκη τους. Από τo 1988, στην αρχή της Ασκληπιού βρίσκεται η Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3, 210 3600235), ένα από τα πιο ενημερωμένα βιβλιοπωλεία της Αθήνας που, χωρισμένο σε κατατοπιστικά τμήματα, κάνει πιο εύκολη την περιήγηση των βιβλιόφιλων στα ράφια του.

Aπό κει και πέρα, η Ασκληπιού γίνεται ο δρόμος των μπαρ, έχει μέρη που μετράνε χρόνια παραμονής εκεί και πιο πρόσφατες αφίξεις που προσέλκυσαν νέες φουρνιές στη βραδινή βάρδια, κόσμο που επιλέγει σταθερά τον δρόμο για την έξοδό του.

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO
Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Πρώτο συναντάμε τον Ρινόκερω (Ασκληπιού 22, 210 3389877), το μπαρ που είχε το δικό του κοινό χάρη στον indie rock χαρακτήρα που του είχε δώσει ο Βασίλης Δουβίτσας με τους δισκοθέτες που επέλεγε και τις δικές του μουσικές εμμονές. Το μπαρ, που απευθυνόταν σε όσους αρέσκονταν να απολαμβάνουν το ποτό τους καθισμένοι ψηλά, ήταν και το αφτεράδικο του δρόμου. Το όνομά του γύρισε πρόσφατα στη δημοτική, Ρινόκερος, γιατί το μαγαζί άλλαξε χέρια.

«Ενώ στην αρχή σκεφτόμασταν να αλλάξουμε εντελώς το όνομα, τελικά συνειδητοποιήσαμε ότι έχει λόγο ύπαρξης στην περιοχή». Ο Θωμάς Μακρής και ο Νάσος Τριχιάς το λένε αυτό γιατί εκεί που γειτνιάζουν οι δύο εκ διαμέτρου αντίθετες περιοχές του κέντρου, στα «Κολωνάρχεια» για κάποιους, λειτουργεί ο Ιπποπόταμος και η Kobra, ενώ επί της Ασκληπιού συναντάμε τη Φάλαινα. «Είπαμε, λοιπόν, να συνεχίσουμε να συμμετάσχουμε σε αυτό το παιχνίδι».

Έμπειροι barmen θα κρατήσουν τον χαρακτήρα του ορθάδικου που είχε ο χώρος, θα εκμεταλλευτούν το πατάρι για μπαζάρ και εκθέσεις, θα προσφέρουν απλά ποτά και λίγες επιλογές street food, θα κινηθούν σε ροκ, μπλουζ, φανκ και σόουλ ήχους.

«Δεν ανήκαμε στον πυρήνα των στενών πελατών, όμως σύχναζαν εδώ πολλοί φίλοι και γνωστοί μας. Ψάχναμε καιρό πού θα κάνουμε το μαγαζί μας, τη θέλαμε και την κυνηγούσαμε την Ασκληπιού, πιστεύουμε ότι υπάρχει μια νοητή γραμμή που ενώνει το Παγκράτι με τα Εξαρχεια και την Κυψέλη, νιώθουμε ότι αυτή η γραμμή είναι τα όρια όπου κινείται και βγαίνει κάποιος κόσμος της Αθήνας ο οποίος μας αφορά. Σίγουρα είναι μια γοητευτική περιοχή για να ανοίξει κανείς κάτι δικό του».

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Ανηφορίζοντας, συναντάμε τους Κόκκους καφέ. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Ανηφορίζοντας, συναντάμε τους Κόκκους καφέ (Ασκληπιού 39, 210 3641981), ένα ζεστό καφέ που μαζί το πολύχρωμο Τραλαλά (Ασκληπιού 45, 210 3628066) μένουν ανοιχτά μέχρι το βράδυ και λειτουργούν από τις αρχές και τα μέσα των ’00s αντίστοιχα. Αυτά είναι τα παλιά και καλλιτεχνικά στέκια του δρόμου που έχουν τους δικούς τους θαμώνες.

Της ίδιας περιόδου με το Τραλαλά είναι και το Υποβρύχιο (Ασκληπιού 53, 211 4090058), που από κει που λειτουργούσε ως καφενείο με μεζέδες και ρακή, πλέον γεμίζει με κόσμο που κρατάει στο χέρι οικονομικά κοκτέιλ και ποτά, ακολουθώντας τον τρόπο των νέων ενοίκων της Ασκληπιού.

Απαράλλαχτο έχει μείνει το Blue Fox, το οποίο άνοιξε το 2007, κάνοντας πάρτι σε ροκ εν ρολ, σουίνγκ και τζάιβ ρυθμούς, Πέμπτη με Σάββατο, μετά τις εννιά. Θέλοντας να αναβιώσει τις χορευτικές μουσικές από τις δεκαετίες του ’40 και του ’50, πριν από έντεκα χρόνια δημιούργησε την ομάδα Rollin’ Foxes που παραδίδει boogie woogie μαθήματα.

Στα ’80s, σημείο αναφοράς της Ασκληπιού ήταν το Παράφωνο jazz club. Τώρα που αυτό δεν υπάρχει, ένα μπαρ του δρόμου με ρετρό ατμόσφαιρα και αδυναμία στους τζαζ αυτοσχεδιασμούς είναι το Nabokov (Ασκληπιού 41, 211 1110432). Μπορεί να ακούσετε και Αρλέτα, και Μοσχολιού. Τα τετραγωνικά του είναι λίγα, όλη η φάση γίνεται έξω, μπορεί και να μη δώσετε σημασία στη μουσική από τον κόσμο που μαζεύει.

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Τα τετραγωνικά του Nabokov είναι λίγα oπότε όλη η φάση γίνεται έξω. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Στον αριθμό 39 έχει δημιουργηθεί ένας χώρος που όταν πρωτοάνοιξε, έχοντας ένα μεγάλο βαρύ τραπέζι στη μέση και δύο πολυθρόνες κοντά στην πόρτα, μια παλιά κάτοικος της γειτονιάς το πέρασε για γραφείο κηδειών, «άνοιξε την πόρτα, έκατσε, είπε πόσο χαίρεται που αυτά τα γραφεία έχουν επιτέλους πιο ευχάριστο κλίμα».

Στην παράλληλη Ιπποκράτους έχει πιάτσα με τέτοια γραφεία, οπότε αυτό που συνέβη στην Ερμίνα Αποστολάκη και την τότε συγκάτοικό της βγάζει ένα νόημα. Έκτοτε τον χώρο τον έχουν περάσει για λογιστικό γραφείο, αρχιτεκτονικό και πολλές φορές για ψιλικατζίδικο λόγω μια επιγραφής που διατηρεί στο εσωτερικό του από την πρότερη χρήση του.

Η Ερμίνα Αποστολάκη είναι σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Πέρα από την ενασχόλησή της με το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη διαφήμιση και τα περιοδικά, τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται με performative installations. Μια μικρής κλίμακας εγκατάσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε στο περσινό Queer Archive Festival εκτίθεται αυτήν τη στιγμή στον χώρο της, ένα κλασικό σταντ γεμάτο με καρτ ποστάλ που στη μια τους πλευρά απεικονίζουν σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος της Αθήνας, επεξεργασμένα με ένα εικαστικό και γραφιστικό φίλτρο, ενώ στην άλλη διαβάζουμε αποσπάσματα από τον εγχώριο λεσβιακό Τύπο των δεκαετιών ’70-’90.

Το έργο έχει τον τίτλο «cartophilia» και επιχειρεί να φέρει στο προσκήνιο ιστορίες που στην εποχή τους έμειναν εκτός της δημόσιας σφαίρας. Έχοντας κερδίσει ένα από τα ειδικά βραβεία Arte Laguna, αυτές τις μέρες ετοιμάζεται να ταξιδέψει και να φιλοξενηθεί στη Σικελία, για να παρουσιάσει μια περφόρμανς στην πόλη της Φαβάρα.

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Η Ερμίνα Αποστολάκη είναι σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Δεν επέλεξε τυχαία να εγκατασταθεί στον δρόμο, εκεί ήταν το πρώτο φοιτητικό της σπίτι. Το γεγονός ότι έστησε ένα ασυνήθιστο για σκηνογράφο γραφείο που βρίσκεται σε άμεση επαφή με τον δρόμο έχει να κάνει με τα χρόνια που έζησε στο Βερολίνο, «εκεί όπου είναι σύνηθες να εργάζονται νέοι επαγγελματίες σε ισόγεια και χώρους πρώην καταστημάτων, ακόμα κι αν δεν έχουν βιτρίνα με πράγματα προς πώληση.

717
To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Επίσης, πέρα από ένα μέρος για να κάνω τα ραντεβού μου, αυτός ο χώρος είναι ένα εργαλείο προκειμένου να μάθω να νιώθω πιο άνετα όταν είμαι εκτεθειμένη, για να συνηθίσω στο ότι ο κόσμος περνάει, με κοιτάει ‒ μπορεί και να ανοίξει την πόρτα να ζητήσει τσιγάρα».

Τσιγάρα δεν έχει, αλλά εκεί θα βρείτε επιλεγμένα vintage κομμάτια από την Ιταλία, ενώ έχει δημιουργήσει και το merchandise του μικροσκοπικού μπαρ που λειτουργεί μεσοτοιχία και μετά τις έξι και μισή βγάζει τραπέζια στην πρόσοψη του γραφείου της. Ο λόγος, λοιπόν, για τη Φάλαινα (Ασκληπιού 39, 210 3638300) που μετρά μόλις τριάντα πέντε τετραγωνικά μέτρα και «έπιασε» με το που εμφανίστηκε στον δρόμο. Πρόκειται για ένα από τα μαγαζιά που ανανέωσαν και ξαναζωντάνεψαν την Ασκληπιού.

Για το όνομά της συνωμότησαν πολλοί λόγοι, ο ένας είναι ότι υπήρξε ψαράδικο, ο άλλος είναι πως ο Βασίλης Σαλτουρίδης είχε μια διάθεση να αυτοσαρκαστεί με το μέγεθος του εγχειρήματός του. Παράλληλα, όσοι έχετε ντοκτορά στις ατάκες των τηλεοπτικών «Απαράδεκτων», μάλλον θα θυμάστε το επεισόδιο με την γκαλερί που την έλεγαν «Φάλαινα» και τη διακωμώδηση της ιλουστρασιόν και δήθεν διανόησης των ’90s.

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Η Φάλαινα είναι ένα μαγαζί που τα κάνει όλα απλά και ποιοτικά, που το καλό του vibe ξεκινάει από την περιορισμένη του μπάρα και διαχέεται στο πεζοδρόμιο μπροστά του. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Η Φάλαινα των Εξαρχείων έχει βιομηχανική αισθητική, ποπ λεπτομέρειες και νέον ροζ φωτισμό, οι μουσικές που επιλέγουν οι DJs είναι uptempo, ενώ προσφέρονται signature cocktails της λίστας που αλλάζει με την εποχή, δεν είναι χαοτική και δεν έχει πολλές φιοριτούρες. Είναι ένα μαγαζί που τα κάνει όλα απλά και ποιοτικά, που το καλό του vibe ξεκινάει από την περιορισμένη του μπάρα και διαχέεται στο πεζοδρόμιο μπροστά του.

Περπατώντας με κατεύθυνση προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας συναντάμε το showroom ενός από τα πιο ενδιαφέροντα brand που έχουν εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια στην Αθήνα. Από την ιδέα και την εύρεση υφασμάτων για κάθε σειρά μέχρι το packaging των παραγγελιών, τα πουκάμισα του It’s a shirt (Ασκληπιού 67) απαιτούν μια χρονοβόρα διαδικασία για να δημιουργηθούν.

Έχοντας slow fashion αρχές και παρουσιάζοντας limited σειρές, η Χριστίνα Χριστοδούλου ράβει τις ιδέες της στη βιοτεχνία της οικογένειάς της και συνεργάζεται με καλλιτέχνες που αντιμετωπίζουν τα ρούχα της ως καμβά. «Μεγάλωσα μέσα σε βιοτεχνία ενδυμάτων κι έτσι από μικρή είχα εικόνες υφασμάτων και μεγάλων ραπτομηχανών. Σπούδασα Ιστορία και Θεωρία Τέχνης και στη συνέχεια Textile Design στη Σουηδία. Έχω εργαστεί σε αρκετές εταιρείες που σχετίζονται με το fashion industry, παρ’ όλα αυτά κατέληξα στο ότι με επίκεντρο το It’s a shirt μπορώ να πραγματοποιώ ιδέες που δεν μπορούσα, ενώ εργαζόμουν για άλλους».

Τα υφάσματα που χρησιμοποιεί είναι είτε deadstock είτε υψηλής ποιότητας ποπλίνα, ελληνικό λινό και βαμβάκι. Κάθε πουκάμισο που παράγει είναι unisex, «με σκοπό να δημιουργηθεί μια κοινή γκαρνταρόμπα, χωρίς περιορισμούς και όρια. Τα υφάσματα που χρησιμοποιούνται δεν ταξιδεύουν για να φτάσουν στα χέρια μου, προσπαθώ να αντλώ ό,τι υλικό μπορώ από την εγχώρια αγορά. Η μόδα από μόνη της δεν είναι βιώσιμη, όμως είναι ένα δημιουργικό παιχνίδι που έχει τεράστια κοινωνική και πολιτισμική επιρροή και το It’s a shirt είναι ένα πρότζεκτ που αυτό το λαμβάνει σοβαρά υπόψη του», εξηγεί η εμπνεύστρια και σχεδιάστριά του.

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO
Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
It's a shirt. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Στην απέναντι γωνία λειτουργεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα και επιτυχημένα μπαρ του κέντρου που, αν και νέο, μοιάζει σαν να ήταν πάντα εκεί. Με ένα ξύλινο ταβάνι και μια επιβλητική βαριά μπάρα δεκαέξι μέτρων, με τα σκαμπό του βιδωμένα στο παλιό μωσαϊκό και μόνο δύο έργα του Δαυίδ Σαμπεθάι να το διακοσμούν, το Santarosa (Ασκληπιού 69, 215 5101784) είναι ένα καθαρόαιμο ποτάδικο νέας κοπής, «ένα dive bar» κατά τον Αλέκο Αλεξιάδη, εκλεπτυσμένο βέβαια, θα πω εγώ.

Είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία για το πώς πήρε το όνομά του, αφορά μια ιστορία αγάπης, ένα ζευγάρι που ανακάλυψε ότι οι παππούδες του διατηρούσαν αμφότεροι συμβολαιογραφικό γραφείο στην οδό Σανταρόζα του κέντρου, το βρήκαν καρμικό.

«Σχεδόν κάθε μέρα υπάρχει κάποιος καινούργιος πελάτης, κι αυτό το καταλαβαίνεις όταν ρωτάει π.χ. πού είναι η τουαλέτα ή τους βλέπουμε να στέκονται απ’ έξω, και επειδή δεν έχουμε ταμπέλα, ρωτάνε “εδώ είναι το Santarosa;”»

Τον sui generis χαρακτήρα του μπαρ διαμορφώνουν τα φωτιστικά του, που παραπέμπουν στη γοητεία της Ταγγέρης, και οι μουσικές του, που δεν τις συναντάμε σε πολλά αθηναϊκά μαγαζιά. Σκεφτείτε cosmic jazz, new wave και αβανγκάρντ ήχους, να ακούτε το «Hellbound» του Yusef Lateef. Το τζιν τόνικ του είναι crispy, ξέρουν από perfect serve στα απλά ποτά, ενώ σε κοκτέιλ θα σας προτείνουν κλασικές συνταγές, όπως ένα whiskey sour.

Πίσω από την μπάρα, ο Αλέκος Αλεξιάδης παρατηρεί ότι η Ασκληπιού συζητιέται σταθερά και έντονα τα τελευταία χρόνια. «Σχεδόν κάθε μέρα υπάρχει κάποιος καινούργιος πελάτης, κι αυτό το καταλαβαίνεις όταν ρωτάει π.χ. πού είναι η τουαλέτα ή τους βλέπουμε να στέκονται απ’ έξω, και επειδή δεν έχουμε ταμπέλα, ρωτάνε “εδώ είναι το Santarosa;”».

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Santarosa. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

O Dimitri Yin μεγάλωσε στη La Jolla της Καλιφόρνια, με μητέρα Ελληνίδα και Κινέζο πατέρα. Η περιοχή όπου πέρασε τα παιδικά του χρόνια έχει μια μικρή δική της καλλιτεχνική κληρονομιά με δημόσια έργα τέχνης της Pipillotti Rist, του Robert Irwin και το Ινστιτούτο Salk, που είναι σχεδιασμένο από τον Louis Kahn.

«Κέρδισα καλλιτεχνικά βραβεία όταν ήμουν εννιά και δώδεκα ετών, γνώρισα τον Dale Chihuly, ενώ εργαζόμουν στο SFMOMA. Ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τη μητέρα μου το 1996. Περιηγηθήκαμε στα νησιά και την Αθήνα για δύο εβδομάδες. Μετακόμισα στην Κύπρο το 2004-2005, όπου σπούδασα κοντά στον Στας Παράσχο. Το περιβάλλον που είχε δημιούργησε ήταν απλό και ανεπιτήδευτο, οι καλλιτέχνες που μας επισκέπτονταν προσιτοί και φιλικοί. Εκείνος με έκανε να συνειδητοποιήσω πως τα artistic residencies μπορούν να αποτελέσουν έναν εξαιρετικό χώρο για προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη».

Μετακόμισε στο Παρίσι το 2005, εκεί αφοσιώθηκε στη ζωγραφική, ενώ ανέπτυξε έναν χώρο τέχνης στη Μονμάρτρη, το Nouvel Organon. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα το 2017, μετά την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού του στο Λονδίνο.

«Αποφάσισα ότι θέλω να δημιουργήσω ένα βιώσιμο καλλιτεχνικό έργο εδώ και να συνδεθώ με τις ρίζες μου». Έτσι, το Phoenix Athens Gallery and Residency (Ασκληπιού 87) άνοιξε τις πόρτες του έναν χρόνο μετά. Από τότε μέχρι σήμερα έχει φιλοξενήσει πάνω από σαράντα εκθέσεις και σχεδόν εκατό καλλιτέχνες, παρουσιάζονται ζωγραφικά έργα, γλυπτά και πέρφορμανς. «Το residency επιτρέπει στους καλλιτέχνες να εμβαθύνουν την πρακτική τους, να ανακαλύψουν και να μάθουν από την Αθήνα και άλλους καλλιτέχνες».

Απέναντι ετοιμάζει έναν ακόμα χώρο. «Αυτήν τη στιγμή εργάζομαι σε ένα παράλληλο έργο που ασχολείται περισσότερο με την οικολογία και το design, λέγεται Green Athens. Θέλω να συνεχίσω να συνδέω τους καλλιτέχνες με το κοινό αλλά και την κοινότητα, την οποία σκοπό έχω να βοηθήσω να αναπτυχθεί έξυπνα. Η Αθήνα είναι μοναδική, είναι ένας σημαντικός κόμβος ανάμεσα σε τρεις ηπείρους, δίνει στους καλλιτέχνες ελευθερία να σκεφτούν και να δημιουργήσουν».

Γιατί βγαίνουν όλοι στην Ασκληπιού; Facebook Twitter
Phoenix Athens Gallery and Residence. Φωτ.: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Urban Culture
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η επιστροφή της αθηναϊκής νύχτας

Νύχτες / Η επιστροφή της αθηναϊκής νύχτας

Μετά από περιορισμούς δύο χρόνων, χωρίς μεγάλα events, πάρτι και ελεύθερη διασκέδαση, οι διοργανωτές και τα μαγαζιά ετοιμάζονται να επιστρέψουν δυναμικά στην κατάσταση πριν από την έναρξη της πανδημίας, με αισιοδοξία και ελπίδα.
ΑΠΟ ΤΟΥΣ Μ. HULOT, ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗ ΤΖΑΝΝΑΤΟΥ
CHECK ΤΕΤΑΡΤΗ Οι νέοι, μικροί και ανεξάρτητοι χώροι της Αθήνας

Εικαστικά / Οι νέοι, μικροί και ανεξάρτητοι καλλιτεχνικοί χώροι της Αθήνας

Μια νέα ανεξάρτητη καλλιτεχνική κοινότητα δραστηριοποιείται σε χώρους που φιλοξενούν πολλές και διαφορετικές φωνές, αναδεικνύουν την τέχνη του δρόμου, ασχολούνται με την παραγωγή και την προβολή έργων που σχετίζεται με κοινωνικά ζητήματα, με αφηγήσεις που δεν είναι μονοδιάστατες. Κυρίως όμως θέλει να επικοινωνήσει τις ιδέες της με αμεσότητα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ένα φυλαχτό για όλους και μια Αθηνά για την Αθήνα

Urban Culture / Δύο νέες τοιχογραφίες σε πολυσύχναστα σημεία της Αθήνας από τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Στην Αλεξάνδρας μια τοιχογραφία-φυλαχτό για όλους μας από τον Άγγελο Πλέσσα, με τίτλο «Φυλαχτό όλων των Όντων», και στην Πανεπιστημίου η τοιχογραφία του Αριστείδη Λάππα «She Who Protects» με μια νέα, πολύχρωμη Αθηνά για μια νέα, πολυπολιτισμική Αθήνα.
THE LIFO TEAM
Generation new: Μια όμορφη, διαφορετική Αθήνα

Summer in the city / New generation: Μια όμορφη, διαφορετική Αθήνα

Είναι μια γενιά αλλιώτικη, απελευθερωμένη, που δεν κάνει κανέναν διαχωρισμό σε φύλα, σεξουαλικότητα και προτιμήσεις, που δέχεται το διαφορετικό και κάνει ό,τι μπορεί για ένα καλύτερο μέλλον. Οχτώ ξεχωριστά παιδιά υποδέχονται το καλοκαίρι ακομπλεξάριστα, αποκαλύπτουν τα σχέδιά τους, και φωτογραφίζονται σε διάφορα σημεία της Αθήνας.
M. HULOT & ΜΙΝΑ ΚΑΛΟΓΕΡΑ
18άρηδες, μια νέα γενιά με δικό της, νέο τρόπο διασκέδασης

Urban Culture / Οι 18άρηδες έχουν έναν νέο, δικό τους τρόπο διασκέδασης

Η παρατεταμένη περίοδος απομόνωσης λόγω Covid και οι απανωτές κρίσεις κάθε είδους έχουν αλλάξει τις συνήθειες των εφήβων. Οι σημερινοί 18αρηδες έχουν ανακαλύψει δικούς τους τρόπους διασκέδασης.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ
The Ellinikon Experience Centre: Ανακάλυψε σήμερα τον κόσμο του αύριο

Urban Culture / The Ellinikon Experience Centre: Ανακάλυψε σήμερα τον κόσμο του αύριο

Επισκεφθήκαμε και φωτογραφίσαμε το The Ellinikon Experience Centre και μέσα από μια πρωτόγνωρη εμπειρία ανακαλύψαμε πώς η Lamda Development αναπτύσσει το πιο φιλόδοξο και αειφόρο έργο αστικής ανάπλασης στην Ελλάδα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΩΜΙΑΔΗΣ
Van Of Fame: Τα graffiti φορτηγά και βανάκια της Αθήνας

Urban Culture / Ένας λογαριασμός στο Instagram καταγράφει τα βαμμένα με graffiti βανάκια της Αθήνας

«Kάτι που ο άλλος το προσπερνάει, εγώ αρχίζω να το καταγράφω, μέσα από αυτό του δίνω ζωή»: Ο ράπερ Φάνης Αφανής φωτογραφίζει τα φορτηγά και τα βαν της Αθήνας που έχουν δεχτεί την «παρέμβαση» από graffiti.
ΜΑΝΟΣ ΝΟΜΙΚΟΣ
Ο Πέτρος Ξανθόπουλος ξανανοίγει τον Αρχάγγελο που ξενυχτούσε την Αθήνα

Urban Culture / Ο Πέτρος Ξανθόπουλος ξανανοίγει τον Αρχάγγελο που ξενυχτούσε την Αθήνα

Στο after στέκι που κάποιοι έχουν χαρακτηρίσει και «ιατρείο ψυχών», εκεί όπου η μισή Αθήνα έχει τραγουδήσει Δημήτρη Μητροπάνο και Τζένη Βάνου και ας μην ήταν στα «ακούσματά» τους, ο άνθρωπος που εργάστηκε επί δώδεκα χρόνια πίσω από την μπάρα του αποφάσισε να συνεχίσει την ιστορία που έγραψε στη νύχτα της πόλης ο Σωτήρης Λαφαζάνης, ο οποίος χάθηκε αιφνίδια πριν από μερικούς μήνες.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
COMICDOM

Design / Comicdom Con Athens: 5 νέοι δημιουργοί κόμικς μάς συστήνονται

H μακροβιότερη γιορτή των κόμικς επιστρέφει και φέτος στην Αθήνα για ένα τριήμερο γεμάτο με εκθέσεις, πάνελ, workshops, προβολές και events αφιερωμένα στην ένατη τέχνη. Δείτε τις φετινές υποψηφιότητες για το καλύτερο ελληνικό κόμικ.
ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΠΑ
ΚΥΡΙΑΚΗ Σημειώσεις για τη ζωή στα Εξάρχεια

Urban Culture / Σημειώσεις για τη ζωή στα Εξάρχεια

Αν υπάρχει μία γειτονιά της Αθήνας που συγκεντρώνει τα πιο παλιά στέκια, ανεξάρτητους χώρους τέχνης, ποικίλες δημιουργικές απόψεις και μια λαϊκή-σημείο συνάντησης για όλο το κέντρο της πόλης, τότε είναι αυτή που ζει μεταξύ Πανεπιστημίου και Καλλιδρομίου.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ