Βασίλης Χαμάμ: Ο επόμενος μάγειρας της Θεσσαλονίκης που θα συζητηθεί

Βασίλης Χαμάμ Facebook Twitter
H λογική του μενού του είναι μοντέρνο ελληνικό φαγητό με επιρροές από τη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου, δεν το χαρακτηρίζει fusion αλλά «grecocentric». Φωτ.: Beetroot
0

Την τελευταία φορά που βρέθηκα στη Θεσσαλονίκη επισκέφθηκα το Τριζόνι, την πιο πρόσφατη άφιξη-προορισμό για δημιουργική ψαροφαγία στην πόλη, που έχει χτίσει τη φήμη της από τη μακροχρόνια και επιτυχημένη πορεία της στη Χαλκιδική. Μέσα στο εστιατόριο υπάρχει ένα τμήμα ωμών, το fish cellar, στο οποίο ολοκλήρωνε τη θητεία εκείνες τις μέρες ο Βασίλης Χαμάμ.

Είχε να ετοιμάσει ένα νέο μενού, να στήσει και να κατευθύνει μια ομάδα σε ένα άλλο, νέο και πολλά υποσχόμενο concept της πόλης που αναμένεται να ανοίξει σύντομα. Έχοντας πρώτη ύλη επιπέδου στα χέρια του και ιδέες όπως ένα σασίμι τόνου με ponzu από ζυμωμένο λαθούρι και αγουρίδα, ένα σεβίτσε σφυρίδας με ντάκο, κυδώνι και λωτό, ό,τι πρόλαβα να δοκιμάσω από τα χέρια του ήταν εκπληκτικό. 

Λίγους μήνες πριν είχαμε συναντηθεί σε μια περιήγηση στα οινοποιεία της Γουμένισσας, εκεί έχει ένα ετοιμάσει ένα πιο παραδοσιακό μενού με πολύ ενδιαφέροντα twists: είχε βάλει μελιτζάνες στον φούρνο, είχε φτιάξει πίτα με αρνί και κάστανα και γλυκό αχλάδι σε σιρόπι.

Σε ένα από τα πιο hip καφέ της Αθήνας έβλεπα να βάζουν στον πάγκο τους προς πώληση τη χειροποίητη καυτερή του σάλτσα «coffee sriracha» που ετοίμαζε στο Λονδίνο με πιπεριές τσίλι, τα χαρμάνια και τους single estate καφέδες του Catalyst στο οποίο ήταν ο head-chef. Αυτή η σάλτσα απογειώνει τα αυγά, ενώ η πιο ενισχυμένη και umami εκδοχή της VTEC ματσάρει τέλεια με το τηγανητό κοτόπουλο και όσα ψήνονται συνήθως σε ένα μπάρμπεκιου.  

Έχοντας ζήσει είκοσι τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο, κάνοντας παρέα με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, μαγειρεύω ακόμα ένα είδος φαγητού που διαμορφώνεται και έχει εμπλουτιστεί από τις ίδιες συγκεκριμένες αρχές που βίωνα μικρός. Έχει μέσα του τη μετανάστευση και την ανάμειξη ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα, τη μετακίνηση, την προσαρμογή, την χαρά του να μοιράζεσαι το φαγητό.

To φαγητό του διαμορφώνεται από τις ρίζες του, υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ποικιλομορφία σε αυτές. Ο Παλαιστίνιος παππούς του βρέθηκε ως πρόσφυγας στο Αμμάν της Ιορδανίας, η γιαγιά του ήταν Λιβανέζα. Ο πατέρας του ήρθε εδώ από το Αμμάν για σπουδές και γνώρισε τη Θεσσαλονικιά μητέρα του. Στο οικογενειακό τραπέζι είχε συνηθίσει να βλέπει ένα ιδιόμορφο ταίριασμα της ελληνικής και της λεβαντίνικης κουζίνας.

«H μητέρα μου έφτιαχνε ελληνικά φαγητά, γεμιστά για παράδειγμα, και ο πατέρας μου πήγαινε και τα πείραζε, τους πρόσθετε κόλιανδρο, κάρδαμο και σουμάκ, όλη αυτή η διαδικασία ήταν το δικό μας inside joke. Ο πατέρας μου εργαζόταν πολύ, δεν είχαμε τη σχέση πατέρα - γιου που πάνε μαζί για μπάλα, το τραπέζι ήταν το μέρος όπου επικοινωνούσαμε. Μερικές φορές του έβγαινε νόστιμο, άλλες έκανε λίγο αχταρμά το φαγητό με τις προσθήκες του, αλλά εμένα μου φαινόταν τόσο διασκεδαστικό όλο αυτό, όπως και το ότι η μητέρα μου “έθαβε” τα πιάτα, όπως τα είχε κάνει, κι έτσι είχα ένα αστείο και μαζί της. Αυτά τα αστεία έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο στήνω τα μενού μου, κάτι που συνειδητοποίησα όταν δοκίμασα να βάλω σουμάκ και κάρδαμο σε έναν τραχανά, λες και ήμουν ξανά στο οικογενειακό μας τραπέζι».

Βασίλης Χαμάμ Facebook Twitter
Θυμάμαι να πηγαίνω σε σπίτια φίλων και εκεί που πίναμε και τα λέγαμε, εγώ κάποια στιγμή βαριόμουν, σηκωνόμουν, έμπαινα στις κουζίνες τους και έφτιαχνα κάτι. Φωτ.: Beetroot

«Φάε λίγο ακόμα» /«Είναι ωραίο; Θες κι άλλο;» / «Καρπούζι θέλεις;»: Όσα ξέρει να λέει στα αραβικά σχετίζονται με το φαγητό και τα καλοκαίρια του στα μέρη του πατέρα του. Μία από τις παιδικές του αναμνήσεις είναι το musakhan, η παλαιστινιακή συνταγή με flatbread που πάνω του έχει κοτόπουλο ψητό με καραμελωμένα κρεμμύδια, σουμάκ και κουκουναρόσπορο.

Είχε να το φάει δεκαετίες, μέχρι που βρέθηκε στην Αγγλία για σπουδές, το θυμήθηκε, το έψαξε, το εκμοντέρνισε και πλέον το έχει μετατρέψει σε signature πιάτο του που κουβαλάει σε όποιο μαγαζί και να βρεθεί. Πρόκειται για ένα πιάτο «συναισθηματικό» κατά τον ίδιο, «μάλλον με τραβάει αυτή η συνταγή γιατί είχα μια ανάγκη να επαναπροσεγγίσω τις ρίζες μου». 

Φεύγει κι εκείνος με τη σειρά του, το 1997 θα εγκατασταθεί στο Λονδίνο για να σπουδάσει Αρχιτεκτονική. «Εκεί συνάντησα κακό ψωμί και pot noodles, το φαγητό ήταν ακόμα κακό και πανάκριβο. Πήγαμε με τη σχολή ένα ταξίδι στην Ιταλία. Εκεί έφαγα σε ένα μικρό μαγαζί τα πιο λιτά ζυμαρικά, έπαθα σοκ. Ήμουν δεκαεννέα χρονών σε μια ξένη χώρα και προκειμένου να νιώσω ότι βρίσκομαι κάπου όμορφα καταπιάστηκα με το φαγητό, έγινε το χόμπι μου.

Λίγο αργότερα έκαναν την εμφάνισή τους οι celebrity chefs, όπως ο Jamie Oliver, που έκαναν τη μαγειρική πιο προσβάσιμη, την παρουσίασαν ως κάτι κουλ και για ένα πιο νεανικό κοινό. Άρχισε να γίνεται η εμμονή μου, ίσως έχω δει ό,τι σχετικό βίντεο κυκλοφορούσε στο YouTube, περνούσα υπερβολικά πολλές ώρες παρακολουθώντας τα και άλλες τόσες μαγειρεύοντας, το έψαχνα πολύ. Θυμάμαι να πηγαίνω σε σπίτια φίλων και εκεί που πίναμε και τα λέγαμε, εγώ κάποια στιγμή βαριόμουν, σηκωνόμουν, έμπαινα στις κουζίνες τους και έφτιαχνα κάτι».

Παράτησε την Αρχιτεκτονική για βρεθεί στην Καλών Τεχνών της Saint Martins και άρχισε να εργάζεται στην Tate Modern. Κάποια στιγμή το εστιατόριο του μουσείου διοργάνωσε έναν διαγωνισμό μαγειρικής, μπορούσε να δηλώσει συμμετοχή οποιοδήποτε από το προσωπικό, αρκεί να παρουσίαζε ένα πιάτο με βάση του το ψάρι ‒ αυτό που θα κέρδιζε θα έμπαινε στο μενού. Το δικό του είχε μπαρμπούνι σε σιρόπι από ούζο, φινόκιο και παξιμάδι με αγιολί και ελιές καλαμών. Παρότι τελικά δεν σερβιρίστηκε επίσημα στο εστιατόριο, αυτή ήταν η νικητήρια συνταγή.

«Παρακολουθούσα τι έκαναν οι κανονικοί μάγειρες, το είχα πάρει σοβαρά το πράγμα, αλλά ποτέ δεν σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να γίνω σαν αυτούς, είχα δεσμευτεί με την τέχνη και έτσι πίστευα ότι έπρεπε να κάνω, μου φαινόταν πολύ δύσκολο να την αφήσω για να ξεκινήσω κάτι άλλο. Εκτός όμως από αυτή μου την αφοσίωση, είχα φτάσει τριάντα τεσσάρων ετών, ενώ όλοι οι μάγειρες που έβλεπα ήταν δεκαεννιά και είχαν ένα εντελώς άλλο lifestyle από μένα. Εγώ είχα φτάσει να δουλεύω δεκατρία χρόνια στο μουσείο και σκεφτόμουν να κάνω διδακτορικό». 

Βασίλης Χαμάμ Facebook Twitter
Φωτ.: Beetroot

Παρουσίασε τα έργα του σε εκθέσεις, ασχολήθηκε με την αφηρημένη τέχνη και τη ζωγραφική, εμπνεύστηκε από προϊστορικά εργαλεία για να χαράξει με μολύβι μεγάλες επιφάνειες. «Παρ’ όλα αυτά, είχα αρχίσει να απελπίζομαι με το γεγονός ότι το βιογραφικό μου είχε μόνο τις σπουδές μου και τη δουλειά μου στο μουσείο, όπως και με ότι παρότι το πάλευα για χρόνια, είναι πολύ δύσκολο να βιοποριστεί κανείς από την τέχνη. Άρχισα να σκέφτομαι το ενδεχόμενο να γραφτώ σε σχολή για να γίνω υδραυλικός, βρισκόμουν σε μια φάση στην οποία θα έκανα οτιδήποτε άλλο προκειμένου να μην περάσω κι άλλα χρόνια μόνος μου στην Αγγλία λέγοντας “μην ακουμπάτε τα εκθέματα”».

Πέφτει πάνω σε μια αγγελία για την πλατφόρμα Housebites. Γράφεται, τον φωτογραφίζουν με στολή σεφ, αγοράζει ψυγείο με μια λίρα, γεμίζει το στούντιο ζωγραφικής του με τάπερ, τον επισκέπτεται το υγειονομικό, στήνει ένα μενού που έχει σαλάτα φατούς με φέτα μεταξύ άλλων, αρχίζει να μαγειρεύει και να παραδίδει με ποδήλατο το φαγητό του. «Γινόταν ένας χαμός στο σπίτι, αλλά έπαιρνα και πολύ καλά reviews και καραγούσταρα».

Η λογική του μενού του ήταν πολύ κοντά σε αυτό που κάνει τώρα, ένα μοντέρνο ελληνικό φαγητό με επιρροές από τη γειτονιά της Ανατολικής Μεσογείου, δεν το χαρακτηρίζει fusion αλλά «grecocentric».

«Το βλέπω σαν μια μαγειρική της διασποράς, σαν έναν τρόπο να βρω την ταυτότητά μου με όσα είχα στη διάθεσή μου εκεί όπου βρισκόμουν. Έχοντας ζήσει είκοσι τέσσερα χρόνια στο Λονδίνο, κάνοντας παρέα με ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, μαγειρεύω ακόμα ένα είδος φαγητού που διαμορφώνεται και έχει εμπλουτιστεί από τις ίδιες συγκεκριμένες αρχές που βίωνα μικρός. Έχει μέσα του τη μετανάστευση και την ανάμειξη ανθρώπων με διαφορετική κουλτούρα, τη μετακίνηση, την προσαρμογή, την χαρά του να μοιράζεσαι το φαγητό».

Πάνω στον μήνα που παρέδιδε φαγητό, βρήκε δουλειά στο café OTO, στο πιο εναλλακτικό venue-σπίτι του πειραματικό ήχου του Λονδίνου, το οποίο έχει σερβίρει χούμους στη Γιόκο Όνο και τους Sonic Youth, «με άφησαν γρήγορα να κάνω ό,τι θέλω, η ιδιοκτήτριά του, που ήταν και η σεφ, απουσίαζε πολύ συχνά, οπότε έτρεχα εγώ την κουζίνα».

Μετά βρέθηκε σε μια gastropub, «εκεί έμαθα την ιεραρχία της κουζίνας, ήμουν φυσικά ο πιο μεγάλος σε αυτή, γύρω μου είχα ανθρώπους γύρω στα είκοσι. Δούλευα δεκαπέντε και δεκαέξι ώρες, δεν σταματούσα, δεν κουραζόμουν, δεν έκανα διάλειμμα, δεν παραπονιόμουν, δεν είχα την εμπειρία, αλλά είχα τη θέληση. Είδα τη μαγειρική σαν δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Έκατσα εκεί μέχρι να κερδίσω τον σεβασμό των μαγείρων και μετά ανέλαβα ένα μαγαζί κάνοντας brunch και μία φορά την εβδομάδα βραδινό». Αυτή του η εμπειρία τον προετοίμασε προκειμένου να αναλάβει την κουζίνα του Catalyst για τέσσερα χρόνια, εκεί πρωτοέκανε και τα bar snacks του, μικρά πιάτα σαν αυτά που θα δοκιμάσουμε από αυτόν πολύ σύντομα. 

Βασίλης Χαμάμ Facebook Twitter
Κατά την πολυετή του παραμονή στο Λονδίνο διαπίστωσε ότι το ελληνικό φαγητό αντιμετωπίζεται ως υποδεέστερο άλλων. Εκείνος άρχισε να χτίζει κάθε του πιάτα του όπως κάνουμε αυθόρμητα σε μια ταβέρνα, «τσιμπώντας» δηλαδή από πολλά διαφορετικά. Φωτ.: Beetroot

Επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη τον Αύγουστο, «έπρεπε να πάω για είκοσι μέρες φαντάρος στα σαράντα τρία μου και μετά ταξίδεψα για να γνωρίσω παραγωγούς. Σκεφτόμουν πολλά χρόνια ότι ήθελα να γυρίσω πίσω, ήθελα να μπορούν να φάνε οι γονείς μου εκεί που μαγειρεύω. Ήρθαν μια φορά στο Τριζόνι και βούρκωσα. Και μπορεί να παραβράζουν τα μακαρόνια στο σπίτι, αλλά το φαγητό είναι διαχρονικά το σημείο επαφής μας.

Ένα πρωί σηκώθηκα και τους είπα ότι δεν θα τους αποχαιρετήσω ξανά. Παράλληλα, μου έστειλε ο Βαγγέλης (σ.σ. Βαγγέλης Λιάκος, συνιδρυτής της Beetroot Design) μήνυμα στο Instagram και μου είπε πως είχε να μου δείξει κάτι. Βρεθήκαμε στον χώρο του εστιατορίου, με ρώτησε αν θα μπορούσα να τους βοηθήσω με συνταγές έστω και από απόσταση, αλλά το είχα πάρει απόφαση πώς θα έμενα». 

Κατά την πολυετή του παραμονή στο Λονδίνο διαπίστωσε ότι το ελληνικό φαγητό αντιμετωπίζεται ως υποδεέστερο άλλων. Εκείνος άρχισε να χτίζει κάθε του πιάτα του όπως κάνουμε αυθόρμητα σε μια ταβέρνα, «τσιμπώντας» δηλαδή από πολλά διαφορετικά, δημιουργώντας «ακολουθίες», όπως περιγράφει τους ισορροπημένους και δημιουργικούς συνδυασμούς του, τις συνταγές του που έχουν μια ταυτότητα μοναδική.

Από την ανοιχτή κουζίνα του Poster, που αναμένεται να ανοίξει μέσα στον Μάιο, θα σερβίρονται μικρά πιάτα που θα ταιριάζουν με το κρασί, όπως ένας τραχανάς, με βούτυρο, μυαλά αστακού και κράκερ τραχανά, ένα καλαμπόκι στο χέρι με βούτυρο αχινού και μπούκοβο από τουρσί καυτερής πιπεριάς, ένα χταπόδι με σαλάτα εζμέ με μούσμουλο και ντούκα ρεβιθιού. Από το μενού δεν θα λείπει το signature πιάτο του, το παλαιστινιακό κοτόπουλο musakhan, εκείνος το κάνει με κρεμμύδια κονφί, σουμάκ, πίτα ταμπούν και την καυτερή του σάλτσα με καφέ. 


 

Γεύση
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Πώς να φτιάξετε τις παπαρδέλες με καβουρμά που σερβίρουν στις Σεϋχέλλες

Γεύση / Πώς να φτιάξετε τις παπαρδέλες με καβουρμά που σερβίρουν στις Σεϋχέλλες

Τα τελευταία εννιά χρόνια, το γαστροκαφενείο του Μεταξουργείου σερβίρει αυτό το πιάτο χειμώνα - καλοκαίρι, παρότι ο καβουρμάς είναι ταυτισμένος με τον χειμώνα. Υπάρχει λόγος. Έχουμε λοιπόν τη συνταγή για μία από τις πιο δημοφιλείς μακαρονάδες της Αθήνας.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Ο Στέφανος Μιχάλης φέρνει αναφιώτικο αέρα στο Annie Fine Cooking

Γεύση / Ο Στέφανος Μιχάλης φέρνει αναφιώτικο αέρα στο Annie Fine Cooking

Ένας νεαρός μάγειρας με θητεία σε γαστροκαφενεία, ο οινοποιός του Κτήματος Φλαμουρού ανέλαβε μόλις την κουζίνα του πολυσυζητημένου εστιατορίου στον Νέο Κόσμο και σκοπεύει να προσθέσει πολλά νησιώτικα στοιχεία, όσπρια, ψάρι αλλά και κατσίκι σε διάφορες εκδοχές.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Φώτης Βαλλάτος

Οι Αθηναίοι / Φώτης Βαλλάτος: Έχω πάει σε περίπου εβδομήντα πέντε χώρες. Δεν είναι πολλές.

Τravel editor του «Blue Magazine», συνδιοργανωτής του Saristra Festival. Γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Πάτρα και στην Κεφαλονιά. Παρότι τα τελευταία χρόνια περνάει μόλις τριάντα μέρες τον χρόνο στην πόλη, έχει τη φήμη του αθηναιολόγου.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Στο Παλαιό Φάληρο, ένας Μυκονιάτης βγάζει κρεμμυδόπιτα και πλαστό από τα κάρβουνα

Γεύση / Στο Παλαιό Φάληρο ένας Μυκονιάτης βγάζει κρεμμυδόπιτα και πλαστό από τα κάρβουνα

Ο Νικόλας Αντωνόπουλος έφτιαξε αυτοσχέδιες γάστρες για να ετοιμάζει καθημερινά παραδοσιακές συνταγές από τα σπίτια των Τρικάλων και του νησιού του, που τρώγονται στο χέρι.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Για τον Σταμάτη Τσίλια, ο καλός σεφ χρειάζεται θάρρος σε όλα

Γεύση / Για τον Σταμάτη Τσίλια, ο καλός σεφ χρειάζεται θάρρος σε όλα

Κάτι που και ο ίδιος βρήκε και ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του Mayan, του πρώτου προσωπικού του εστιατορίου, που θα σερβίρει στον Κεραμεικό δημιουργίες βασισμένες στη Nikkei κουζίνα αλλά με αρκετά twists.
ΕΛΕΝΗ ΤΖΑΝΝΑΤΟΥ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Knave: Το νέο χοτ μπαρ του κέντρου προσγειώθηκε στον πιο χοτ δρόμο των Εξαρχείων

Γεύση / Knave: Το νέο χοτ μπαρ του κέντρου προσγειώθηκε στον πιο χοτ δρόμο των Εξαρχείων

Αφού συνεργάστηκαν σε τρία πολύ επιτυχημένα πρότζεκτ της αθηναϊκής μπαρ σκηνής, ο Λέλος Γεωργόπουλος, ο ​​Βαγγέλης Θανάσης και o Δημήτρης Μπούκουρης άνοιξαν μόλις ένα καινούργιο μπαρ που θα συζητηθεί για τη χαλαρή του ατμόσφαιρα και για τα απλά, αλλά καθόλου απλοϊκά ποτά του.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Explainer: Τελικά, πότε τρώμε καλή ντομάτα;

Γεύση / Explainer: Τελικά, πότε τρώμε καλή ντομάτα;

Λέμε πως, αν δεν φτάσει Ιούνιος, δεν μπορούμε να τη βρούμε ποιοτική και νόστιμη. Ισχύει όμως αυτή μας η πεποίθηση; Ο μανάβης του Παγκρατίου που εμπιστεύονται οι foodies, o Στέλιος Χαρκιωλάκης από το «Μποστάνι» της πλατείας Μεσολογγίου, μας λύνει μερικές απορίες για ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της ελληνικής κουζίνας.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Psyche

Νέα άφιξη / Psyche: To νέο wine bar της Αθήνας είναι πολύ καλά κρυμμένο στην καρδιά του κέντρου

Αν και βρίσκεται ανάμεσα στους πολυσύχναστους δρόμους του Συντάγματος, είναι σχεδόν αδύνατο να το πιάσει το μάτι κάποιου περαστικού. Σε μια στοά του κέντρου μόλις άνοιξε ένα μέρος αφιερωμένο στο καλό κρασί και στις νόστιμες μπουκιές που μπορούν να το συνοδεύσουν, το επόμενο after work στέκι για χαλαρές βραδιές και συζητήσεις.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Θεόδωρος και Ελένη: Η ψαροταβέρνα που κάνει τους Αθηναίους να οδηγήσουν μέχρι τα Λεγραινά

Γεύση / Θεόδωρος και Ελένη: Η ψαροταβέρνα που κάνει τους Αθηναίους να οδηγήσουν μέχρι τα Λεγραινά

Έχει συνδέσει το όνομά της με τα αχνιστά μύδια, με μια σαλάτα «ποικιλία», με τις γαρίδες που σερβίρονται σε διάφορες βερσιόν. Από τη δεκαετία του ’80 μια οικογενειακή ταβέρνα που διαχειρίζεται απλά την καλή πρώτη ύλη της έχει καταφέρει να γίνει γνωστή σε όλη την Αττική, και ας μην έχει θέα τη θάλασσα.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
LAGANUM

Athens Pride 2022 / Πώς μπορεί ένα εστιατόριο να δημιουργήσει ένα συμπεριληπτικό περιβάλλον;

Η Βάσια Κεβρικοσαίου και η Δήμητρα Κυλάκου είναι δίδυμο στη δουλειά και ζευγάρι στη ζωή. Εκτός από το να προσθέσουν στην περιγραφή των μαγαζιών τους στο Google πως προτείνονται για ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, λένε και πως «όποιος είναι ανοιχτός έχει θέση εδώ» και εξηγούν πώς το εφαρμόζουν. Γιατί το φαγητό μάς ενώνει και πρέπει να σερβίρεται σε μέρη που μας κάνουν να νιώθουμε όλοι ασφαλείς.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Τα vegan γλυκά της Αθήνας απευθύνονται σε όλους, γιατί πολύ απλά είναι πεντανόστιμα

Γεύση / Τα vegan γλυκά της Αθήνας απευθύνονται σε όλους, γιατί πολύ απλά είναι πεντανόστιμα

Είτε είναι φτιαγμένα χωρίς ίχνος ζάχαρης, από τις πιο αγνές, βιολογικές πρώτες ύλες, είτε οι δημιουργοί τους τα αποκαλούν «street μαντσίλες», τα γλυκά χωρίς ζωικά προϊόντα που προσφέρονται αυτήν τη στιγμή στην πόλη είναι τόσο πετυχημένα που θα σας κάνουν να αναρωτιέστε αν τους λείπουν όντως τα αυγά και το βούτυρο. Μαζέψαμε δέκα διευθύνσεις για να τα δοκιμάσετε.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ
Πλέον, τα βράδια στην Πειραιώς 260 παίζει μουσική, φαγητό, ποτό και γενικά, φασάρα

Γεύση / Πλέον, τα βράδια στην Πειραιώς 260 παίζει μουσική, φαγητό, ποτό και, γενικά, φασάρα

Μετά τις παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου στο βιομηχανικό προαύλιο του Ταύρου συγκεντρώνονται οι θεατρόφιλοι και όχι μόνο, αφού η ομάδα του six d.o.g.s έχει στήσει εκεί ένα σκηνικό που περιλαμβάνει μερικές από τις καλύτερες street food προτάσεις της πόλης, παγωμένα κοκτέιλ, μπίρες και μουσικές από ένα μεγάλο ηχητικό φάσμα που βγαίνουν μέσα από ένα ανοιχτό κοντέινερ.
ΖΩΗ ΠΑΡΑΣΙΔΗ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ