Τα βιβλιοπωλεία δεν είναι πιο σημαντικά από τα κομμωτήρια

Τα βιβλιοπωλεία δεν είναι πιο σημαντικά από τα κομμωτήρια Facebook Twitter
Δεν είναι πιο σημαντικά τα βιβλιοπωλεία, όχι μόνο για τον πολύ κόσμο αλλά ούτε και για τον λίγο. Τα κομμωτήρια είναι πολύ πιο σημαντικά και πιο επείγοντα προκειμένου να συντηρηθεί η ιδέα ότι σε ενδιαφέρουν ακόμα τα κοινωνικά προσχήματα και δεν έχεις προσχωρήσει ψυχή τε και σώματι στον αναχωρητισμό. Η εστίαση δε, ακόμα περισσότερο.   
0



ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ Η ΠΙΟ «χριστουγεννιάτικη» εικόνα που μπορώ να ανακαλέσω από τα τέλη του περσινού Δεκέμβρη είναι μια βόλτα σε καναδυό βιβλιοπωλεία του κέντρου (όχι από τα μεγάλα όπου γινόταν χαλασμός) και αργότερα το ίδιο απόγευμα ένα γιορτινό κοκτέιλ έξω από “take away”, στο όρθιο και με την τσάντα με τα βιβλία ανά χείρας. Για λίγο είχαμε ξεχαστεί και νομίζαμε ότι ήταν κανονικά Χριστούγεννα. Εκτός από την παραδοσιακή τους σύνδεση με την ατμόσφαιρα των γιορτών, εκείνες τις μέρες, επειδή ακριβώς είχαν εξαιρεθεί από το click away, τα βιβλιοπωλεία προσέφεραν και μια συγκινητική σχεδόν (ψευδ)αίσθηση κανονικότητας, ένα μέρος όπου μπορούσες να μπεις μέσα –  με τη σειρά σου και με μάσκα, μέσα πάντως –  και να περιεργαστείς τα προϊόντα στα ράφια. Ήταν μεγάλη η χαρά του «χαζέματος» (browsing) σ’ έναν φιλικό χώρο, σ’ ένα περιφερειακό ανεξάρτητο μαγαζί από αυτά που πληρώνουν βαρύτερα το τίμημα του lockdown, ανεξαρτήτως προϊόντος. 

Υποθέτω πως πολύ σύντομα θα ανοίξουν ξανά τα βιβλιοπωλεία, μαζί με άλλα μαγαζιά, οπότε δεν θα είναι απαραίτητες πλέον οι τακτικές εκκλήσεις του κλάδου και των απανταχού «βιβλιόφιλων» (όρος που μεταφέρει κάτι από παθολογία και φετιχισμό) οι οποίοι ζητούν να συμπεριληφθεί το βιβλίο στα είδη «πρώτης ανάγκης», όπως έγινε προσφάτως στην Γαλλία ή στην Ιταλία. 

Δε νομίζω ότι είναι ωραίο να λέμε πως το βιβλίο είναι είδος «ζωτικής ανάγκης» και μάλιστα σε περίοδο έντονης κρίσης (τα βιβλία δεν είναι ούτε μακαρόνια ούτε χαρτί υγείας ούτε φάρμακα). Μπορεί να ήταν τον περασμένο αιώνα.

Πράγματι, στις χώρες αυτές κατοχυρώθηκαν θεσμικά τα βιβλιοπωλεία ως καταστήματα ζωτικής ανάγκης (ή ως «επιχειρήσεις απαραίτητες για το κοινό» όπως είναι ίσως πιο ακριβές) και συνεπώς υπερβαίνουν τους περιορισμούς οποιουδήποτε lockdown, τώρα ή στο μέλλον. Και θα μπορούσε να έχει συμβεί και εδώ, όχι όμως επειδή τα βιβλιοπωλεία είναι πιο σημαντικά από τα «κομμωτήρια και τα νυχάδικα» όπως περιφρονητικά στοιβάζονται επιχειρήσεις που ξανάνοιξαν ήδη και έχουν να κάνουν με τα στοιχειώδη της εξωτερικής εμφάνισης και όχι με την καλλιέργεια του εσωτερικού κόσμου. Δεν είναι πιο σημαντικά τα βιβλιοπωλεία, όχι μόνο για τον πολύ κόσμο αλλά ούτε και για τον λίγο. Τα κομμωτήρια είναι πολύ πιο σημαντικά και πιο επείγοντα προκειμένου να συντηρηθεί η ιδέα ότι σε ενδιαφέρουν ακόμα τα κοινωνικά προσχήματα και δεν έχεις προσχωρήσει ψυχή τε και σώματι στον αναχωρητισμό. Η εστίαση δε, ακόμα περισσότερο.   

Ούτε και νομίζω ότι είναι ωραίο να λέμε πως το βιβλίο είναι είδος «ζωτικής ανάγκης» και μάλιστα σε περίοδο έντονης κρίσης (τα βιβλία δεν είναι ούτε μακαρόνια ούτε χαρτί υγείας ούτε φάρμακα). Μπορεί να ήταν τον περασμένο αιώνα. Στην εποχή μας το να αγαπάς το βιβλίο και το να αγαπάς το διάβασμα δεν είναι απαραίτητα το ίδιο πράγμα. Υπάρχουν πλέον πολλοί άνθρωποι που το περισσότερο διάβασμα (αν όχι όλο) το κάνουν μέσω κάποιας οθόνης. Για τους υπόλοιπους, μπορεί κάποιος καθησυχαστικά να αντιτείνει πως τα βιβλιοπωλεία δεν έκλεισαν ποτέ, απλά ανέστειλαν προσωρινά την «φυσική» λειτουργία τους, διατηρώντας όμως την δυνατότητα να πουλάνε βιβλία μέσω παραγγελιών. Με άλλα λόγια, όποιος θέλει να διαβάσει, θα διαβάσει, είτε με ανοιχτά είτε με κλειστά τα βιβλιοπωλεία. 

Προφανώς και θα ήταν ευχής έργο να έχουν ανοίξει ήδη, ειδικά αν μαζί τους επιτρεπόταν να ανοίξουν και άλλοι χώροι διάθεσης προϊόντων πολιτισμού, χώροι . Στη Γαλλία, μαζί με τα βιβλιοπωλεία τοποθετήθηκαν στο ίδιο πλαίσιο προστασίας και διάφορα άλλα «καταστήματα πολιτισμού», όπως δισκάδικα, γκαλερί, πολυχώροι καλλιτεχνικής έκφρασης κλπ. Μικρά μέρη στα οποία μπορεί να διασφαλιστεί η αραιή συγκέντρωση του κοινού και κυρίως, χώροι όπου διατηρείται ζωντανή η εμπειρία και η αντίληψη μιας συμβιωτικής καλλιτεχνικής διέγερσης που τόσο δραματικά έχει ατροφήσει όλον αυτόν τον καιρό. Τέτοια μέρη, όπως τα βιβλιοπωλεία, είναι απαραίτητα και πολύτιμα όχι ως καταστήματα «ζωτικής ανάγκης», αλλά ως καταστήματα «πολυτελείας» που τα έχει κανείς τώρα ανάγκη πιο πολύ από ποτέ. 

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

The Old Man: Ο Τζεφ Μπρίτζες επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ

Daily / «The Old Man»: Ο Τζεφ Μπρίτζες επέστρεψε πιο δυνατός από ποτέ

Στον αειθαλή και εξαιρετικό, όπως πάντα, πρωταγωνιστή της ανήκει δικαιωματικά αυτή η νέα μίνι σειρά που λειτουργεί τόσο ως κατασκοπικό θρίλερ υψηλής δράσης όσο και ως δράμα φθινοπωρινών τόνων με γερά συναισθηματικά θεμέλια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η εγγονή του Φρόιντ δεν έκανε ποτέ της ψυχοθεραπεία

Daily / Η εγγονή του Φρόιντ δεν έκανε ποτέ της ψυχοθεραπεία

Η Σόφι Φρόιντ που πέθανε στις αρχές του μήνα στα 97 της ήταν το τελευταίο επιζών εγγόνι του Σίγκμουντ Φρόιντ και πιθανότατα το τελευταίο εν ζωή πρόσωπο που τον συναναστράφηκε στενά. Η ίδια πίστευε πάντως ότι η ψυχανάλυση είναι σε σημαντικό βαθμό «μια ναρκισσιστική πολυτέλεια».
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Daily / Γονιός με το παιδί του μαζί στη συναυλία: Τι μπορεί να είναι λάθος σ’ αυτή την εικόνα;

Η πρώτη συναυλία ενός ή μίας εφήβου ήταν και είναι μια προσωπική τελετουργία μετάβασης κάπου αλλού ή μετεξέλιξης σε κάτι άλλο, χωρίς το δίχτυ προστασίας και ελέγχου που απλώνει το γονικό ενδιαφέρον τριγύρω σου.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Daily / Πνεύμα και ηθική: Η κουλτούρα του τραπ και η ανερμάτιστη ελληνική νεολαία

Κάποιοι ήταν αδύνατο να κρύψουν ότι δεν μπορούν να ανεχτούν κάτι που μπορεί να μετατρέψει σε είδωλα της ελληνικής νεολαίας Ρομά, Αλβανούς και «ξένους». Κάποιοι άλλοι δεν αντέχουν οτιδήποτε μαζικά δημοφιλές και όπως πάντα υπάρχουν και οι θεματοφύλακες μιας αριστερόστροφης γεροντοκορίστικης ηθικολογίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Daily / Irma Vep: «Δεν είναι σειρά, είναι ταινία χωρισμένη σε οχτώ μέρη»

Η νέα μίνι σειρά υψηλού πρεστίζ του HBO με πρωταγωνίστρια την Αλίσια Βικάντερ είναι μια δραματική κομεντί με φόντο τα high end παρασκήνια και τις VIP καταστάσεις που συνοδεύουν μια ύπαρξη στην αιχμή της λαμπερής διασημότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Daily / Καλοκαίρια με «Αγόρι», «Μανίνα», «Τρουένο» και «Πάττυ»

Χτύπησε βαθιά νοσταλγική φλέβα η αναγγελία της απώλειας του εκδότη κάποιων περιοδικών που αποτελούσαν κάποτε το εικονογραφημένο ευαγγέλιο των ατέλειωτων και ανέμελων καλοκαιριών της προεφηβείας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
adam sadler

Daily / «Hustle»: Νέο τρίποντο από τον Άνταμ Σάντλερ στο γήπεδο του Netflix

Δεν είναι απαραίτητο να αγαπά κανείς το μπάσκετ, κάτι τέτοιο όμως βοηθά σημαντικά στην απόλαυση αυτής της μη υπερβατικής αλλά εξαιρετικά καλοφτιαγμένης δραματικής κομεντί με φόντο τα άδυτα του NBA.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ντοροθι παρκερ

Shortcut / Η Ντόροθι Πάρκερ δεν ήταν μόνο ατάκες, ευφυολογήματα και Martini

Ένας από τους πολλούς καημούς που τη συνόδεψαν μέχρι το πικρό και μοναχικό της τέλος –χθες συμπληρώθηκαν πενήντα πέντε χρόνια από τον θάνατό της– ήταν ότι το κοινό έμοιαζε να αγνοεί τις έντονες πολιτικές της ευαισθησίες, που μόνο λόγια δεν ήταν.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
ΤΕΤΑΡΤΗ Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Δημήτρης Πολιτάκης / Παλεύεται καλύτερα αυτή η πόλη με ποδήλατο ή όχι;

Ακόμα και οι ίδιοι οι ποδηλάτες του κέντρου που στα μάτια των υπολοίπων μοιάζουν να παίζουν καθημερινά κορώνα-γράμματα την σωματική τους ακεραιότητα, είναι σα να βράζουν στο ίδιο καζάνι οργής, άγχους και συμπυκνωμένης επιθετικότητας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
«Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Daily / «Ο γάμος με φοβίζει πιο πολύ κι απ’ τον θάνατο», μου είπε γελώντας: Όταν ο Μάρκες συνάντησε την Shakira

Με αφορμή τον χωρισμό Skakira – Πικέ, κάποιοι ανακάλεσαν ένα εξυμνητικό προφίλ που είχε γράψει για την συμπατριώτισσά του ο διάσημος Κολομβιανός νομπελίστας, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ακριβώς πριν από είκοσι χρόνια.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δημήτρης Πολιτάκης / Χλωμές αποχρώσεις του μαύρου

Δεν είναι ότι μας συντάραξε η «εκλογή» κάποιου σαν τον Παναγιώτη Μπαλτάκο στην ηγεσία της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας, απλά έχουμε κουραστεί πραγματικά εσχάτως να βλέπουμε σε περίοπτα θεσμικά πόστα τέτοιες κραυγαλέες ακροδεξιές προσωπικότητες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ