ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΙ στα αυτιά κάποιων λαϊκίστικες ή μυωπικές ίσως οι αντιδράσεις που προκαλεί η εξόρμηση στο διάστημα επιφανών δισεκατομμυριούχων όπως ο Έλον Μασκ, ο Ρίτσαρντ Μπράνσον ή ο Τζεφ Μπέζος, που έκανε κι αυτός χθες την γυροβολιά του στο εγγύτερο διάστημα, δηλώνοντας στην επιστροφή «Astronaut Bezos: Best day ever!», με τον ενθουσιασμό φερέλπιδος influencer στο Instagram που μόλις κοινοποίησε σέλφι σε εξωτικό τουριστικό προορισμό.

 

Πώς είναι δυνατόν όμως να μη σε πλημμυρίζει μια αντανακλαστική δυσανεξία στο άκουσμα των μεγαλεπήβολων αυτών διαστημικών πρότζεκτ (SpaceX, Virgin Galactic και Blue Origin αντιστοίχως) την ώρα που ο κόσμος –και μάλιστα ο «Πρώτος»–  καίγεται (ή πνίγεται στην περίπτωση της Γερμανίας);

 

Έτερον εκάτερον, θα αντιτείνει ίσως κάποιος που αποδέχεται πλήρως τα αφήγημα των συμπαντικών αυτών μαικήνων ότι όλο αυτό είναι για το καλό μας, έχει να κάνει με επιστημονικές έρευνες για την μικροβαρύτητα, με την προοπτική ταχύτατων διηπειρωτικών μετακινήσεων κ.λπ. κ.λπ. Το διάστημα άνοιξε και διανυκτερεύει, εν ολίγοις. Όχι όμως φυσικά για το ευρύ κοινό, προσωρινά τουλάχιστον. Μην κλείνετε ακόμα θέσεις, αν δεν είστε ζάπλουτοι, θα σας ειδοποιήσουμε εμείς.  

 

Χίλιες φορές οι δισεκατομμυριούχοι μεγιστάνες άλλων εποχών όπως ο Ωνάσης με τις φανερές σκιές του. Αν μη τι άλλο δεν θα επιχειρούσε ποτέ τέτοια υποκριτικά καραγκιοζιλίκια «για το καλό της ανθρωπότητας». 

 

Η αλήθεια είναι ότι «προσωρινά» τουλάχιστον, όπως και να το δει κανείς, η κανονικοποίηση του διαστημικού ταξιδιού και η κατοχύρωση και ανάπτυξη της βιομηχανίας του διαστημικού τουρισμού ελέγχεται αποκλειστικά από μια γνωστή και μη εξαιρετέα –και ερμητικά κλειστή–  κάστα δισεκατομμυριούχων με βλέψεις που αγγίζουν το άπειρο.  

 

Ομολογώ ότι γέλασα αυθόρμητα και σκέφτηκα «να μια ωραία ιδέα» βλέποντας τον τίτλο ενός πρόσφατου σχετικού άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Jacobin, ο οποίος πρότεινε να εγκαταλείψουμε τους δισεκατομμυριούχους στο διάστημα («Leave the billionaires in space») και παρακάτω σημείωνε με χαρακτηριστική για το συγκεκριμένο μέσο μαρξιστική / ριζοσπαστική θέρμη, με την οποία όμως εν προκειμένω, ή και γενικότερα πλέον, είναι δύσκολο να αντιδικήσεις: 

 

«Έχουμε από τη μία τους δισεκατομμυριούχους που έχουν εμπλακεί μεταξύ τους σε έναν διαγωνισμό με διακύβευμα το ποιος θα διαβεί πρώτος την έξοδο από την ατμόσφαιρα (επί της ουσίας το «ποιος την έχει μεγαλύτερη»), και από την άλλη, τα δισεκατομμύρια από εμάς που δεν πρόκειται να κάνουν τέτοιο ταξίδι στον αιώνα τον άπαντα, που έχουμε, ανάμεσα σε όλα τα άλλα, να διαχειριστούμε τις επιδράσεις του καπιταλισμού και της απληστίας στη δραματική κλιματική κατάσταση… Σε μια χρονική στιγμή που λογικά θα έπρεπε να επικεντρώσουμε όλες μας τις δυνάμεις και τους πόρους στην προσπάθεια να παραμείνει βιώσιμος ο πλανήτης, οι δισεκατομμυριούχοι μας αποσπούν την προσοχή μ’ αυτό το διαστημικό πανηγύρι…».   

 

Το έχω σκεφτεί πολλές φορές αλλά τώρα πλέον ακόμα πιο έντονα: Χίλιες φορές οι δισεκατομμυριούχοι μεγιστάνες άλλων εποχών όπως ο Ωνάσης με τις φανερές σκιές του. Αν μη τι άλλο δεν θα επιχειρούσε ποτέ τέτοια υποκριτικά καραγκιοζιλίκια «για το καλό της ανθρωπότητας».