ΤEΛΙΚΑ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ο γνωστός συγγραφέας Θανάσης Βαλτινός ανάμεσα στους 160 «παράγοντες» (άντρες όλοι) «από τον ακαδημαϊκό χώρο, τις Ένοπλες Δυνάμεις και το δικαστικό σώμα» που υπέγραψαν την περιβόητη παρέμβαση κατά των δικαιωμάτων των ΛΑΟΤΚΙ ατόμων και της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία. Θα μπορούσε και να είναι πάντως αν κρίνουμε από την «διορθωτική» δήλωσή του. Μια άλλη φορά ίσως, σε πιο «κεντρώα» (αλλά κατά βάθος φουλ alt-right, εκεί βρισκόμαστε δυστυχώς) ομήγυρη.   

 

Μια σαρκαστική, ασεβής, εφηβική, ανώριμη ενδεχομένως, πλην όμως εύλογη αντίδραση στην «παρέμβαση των 160», θα μπορούσε να είναι το ερώτημα «Παππού, τον παίρνεις πού και πού;» – παρότι η ατάκα αποδίδεται στον ακραία ομοφοβικό Γιώργο Γεωργίου. Το ζήτημα όμως δεν είναι ποιοι ακριβώς υπέγραψαν το συγκεκριμένο κείμενο αλλά το γεγονός ότι εκεί έξω σέρνεται μπόλικη μαύρη αντίδραση υπό τον μανδύα της νοσταλγίας για την εποχή της μαμής, του σερνικοβότανου, του χωροφύλακα και της φτερούς. Και δεν πρόκειται φυσικά αποκλειστικά για γερόντια, πατριαρχικά μαυσωλεία, χουντόκαβλους, εθνικιστές, θρησκόληπτους, άνδρες. Ανήκουν σε όλες τις κοινωνικές τάξεις και τις ηλικίες και πιστεύουν ότι τα νέα «ρευστά» ήθη και η απελευθέρωση καταπιεσμένων ομάδων ή ατόμων τους φταίει για το παθολογικό και διαρκές στράβωμά τους και τους επιτίθεται προσωπικά. 

 

Μπορούμε να κατανοήσουμε την σύγχυση και την αμηχανία των ανθρώπων που ενδεχομένως τους φαίνονται λίγο επιστημονική φαντασία ή αφηρημένος εξπρεσιονισμός ή κάτι σαν «μόδα» όλα αυτά, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια εξέλιξη που κάποτε θα συνέβαινε, αν το ζητούμενο είναι να νιώθουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται άνετα στο πετσί τους. 

 

Τους μόνους που δεν θα μπορούσε να αδικήσει κανείς για τον προβληματισμό που μπορεί να εκφράζουν (κατ’ ιδίαν κυρίως) είναι εκείνοι οι – καλοπροαίρετοι, ανοιχτοί, προοδευτικοί, σωστοί και ευαίσθητοι κατά τα λοιπά –  γονείς εφήβων που απλώς τους φαίνονται ξένες έως εξωγήινες οι σύγχρονες αντιλήψεις περί φύλου (ή περί μη φύλου) και δεν ξέρουν πώς ακριβώς να το διαχειριστούν. Πάνω που κάποιοι από αυτούς είχαν συμφιλιωθεί, εύκολα ή δύσκολα, με την ιδέα ότι το παιδί τους μπορεί να είναι γκέι (ή queer ή οτιδήποτε) τώρα έχουν να εξοικειωθούν και μια σειρά από άλλες έμφυλες και ταυτοτικές αναζητήσεις και πιθανότητες.  

    

Έχει το δικαίωμα πλέον (και ορθώς) ένα άτομο, ακόμα και πολύ νεαρό, να επιθυμεί να ταυτίζεται με άλλο φύλο από το «βιολογικό» του ή με κανένα φύλο ή να θέλει να έχει άλλο όνομα ή να χρησιμοποιεί για τον εαυτό του την non-binary οριστική αντωνυμία πληθυντικού αριθμού και ουδέτερου γένους («Αυτά»; Μάλλον. Προς το παρόν ακόμα προσπαθούμε να αποδώσουμε το ‘queer’ ενώ δεν χρειάζεται τελικά, δύσκολο και μάταιο ίσως να μεταφερθεί στα ελληνικά η οικουμενική ισχύ τέτοιων όρων). 

 

Μπορούμε να κατανοήσουμε την σύγχυση και την αμηχανία των ανθρώπων που ενδεχομένως τους φαίνονται λίγο επιστημονική φαντασία ή αφηρημένος εξπρεσιονισμός ή κάτι σαν «μόδα» όλα αυτά, στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για μια εξέλιξη που κάποτε θα συνέβαινε, αν το ζητούμενο είναι να νιώθουν όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται άνετα στο πετσί τους. 

 

Το γεγονός ότι είναι 2021 και υπάρχουν οι Ταλιμπάν (στο Αφγανιστάν ως επίσημο καθεστώς αλλά και παντού ως πρόθεση σημαντικών μειονοτήτων) δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Ίσα-ίσα, ένας λόγος παραπάνω. Μόνο θετικό μπορεί να είναι το γεγονός ότι ενώ φαίνεται σα να πηγαίνουμε προς τα πίσω σε πολλά πράγματα, τουλάχιστον μπορούμε να λέμε συγχρόνως ότι έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που αναγνωρίζουμε επιτέλους τις πολυπλοκότητες και τις διαφορετικές εκφράσεις και εκδοχές αυτού του σύνθετου και παράξενου πράγματος που λέγεται φύλο και μας καθορίζει –  και συχνά μας καταπιέζει – από την στιγμή που αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο.