Ο δικός μου, ιδιωτικός Λάνθιμος

Ο δικός μου, ιδιωτικός Λάνθιμος Facebook Twitter
«Μα, δεν καταλαβαίνεις; Είναι συμβολικό!» λέει κάποια στιγμή ο έφηβος άγγελος-εξολοθρευτής στην ταινία.
5

Καλά που υπάρχει κι ο Λάνθιμος και σπεύδουμε, όπως κάποτε, στην αίθουσα να δούμε την ταινία του για να σχηματίσουμε και να καταθέσουμε εγκαίρως την αποψάρα μας στην οικεία ομήγυρη αλλά και στην αρένα των σόσιαλ μίντια. Χωρίς φόβο, χωρίς πάθος και κυρίως χωρίς φθόνο και εμπάθεια για τον δημιουργό που ξέφυγε από τον πρωταθλητισμό του όμορφου χωριού μας που όμορφα καίγεται, για να κάνει καριέρα στη μεγάλη πόλη. Σαφώς και ζηλεύω τη διεθνή επιτυχία του στο δημοφιλές και αγρίως ανταγωνιστικό πεδίο με το οποίο επέλεξε να ασχοληθεί, δεν έχει νόημα να το κρύψω. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα πάντως. Θα μπορούσαν να με συγκινούν πραγματικά οι ταινίες του, πέρα από την εκτίμηση γι' αυτό το αισθητικό σύμπαν μουδιασμένης δυστοπίας που έχει κατοχυρώσει. Ο Θάνατος του ιερού ελαφιού, πάντως, αντίθετα από τον Αστακό, που μπήκε και βγήκε χωρίς να ακουμπήσει ζωτικό όργανο, πλησίασε πολύ κατά τόπους να με αγγίξει βαθιά, ίσως και λόγω της απουσίας γενικά των έντονα «προγλωσσικών» διαλόγων που βάραιναν σαν μόλυβδος την οθόνη σε προηγούμενες ταινίες του.


«Βαν Γκογκ ή Λάνθιμος;» με ρώτησε υπομειδιώντας ελαφρά η κοπέλα στο ταμείο του σινεμά (στην άλλη αίθουσα έπαιζε το Loving Vincent). Ήταν μια διακριτική αναγνώριση ότι ο Έλληνας διεθνής αποτελεί σαφώς πλέον ένα κινηματογραφικό brand παγκόσμιας εμβέλειας και στερεοτυπικής (με τον τρόπο που προσλαμβάνεται από ένα ευρύ κοινό) τεχνοτροπίας, όπως μόνο ο Αγγελόπουλος υπήρξε παλιότερα. [Είδα πρόσφατα, μετά από αιώνες, αλλά σαν να ήταν η πρώτη φορά πραγματικά, τον Μεγαλέξαντρο, έπαθα πλάκα, μετάνιωσα για διάφορα ξινά και κακόβουλα που έχω σύρει στον Τεό και μετά βυθίστηκα σε κατάθλιψη, συνειδητοποιώντας ότι τώρα ασχολούμαστε με κάτι αντι-κινηματογραφικά, «ενωτικά»/«ιστορικής μνήμης» αφηγήματα μαζικής αποδοχής σαν τις τελευταίες ταινίες του Π. Βούλγαρη που μοιάζουν να εκμεταλλεύονται επιμελώς τη βαθιά κρίση και τους νέους διχασμούς.]

Η σχέση μου με το σινεμά του Λάνθιμου είχε αποκατασταθεί και μπορούμε να συνεχίσουμε όλοι τη ζωή μας χωρίς το σαράκι της γκρίνιας και της αμφισβήτησης.


Οι οιωνοί, πάντως, δεν ήταν καλοί πριν ξεκινήσει η ταινία, κατά τη διαδικασία των «προσεχώς», ειδικά μετά την παρενόχληση που δέχτηκα από την Κέιτ Μπλάνσετ και τους 13 χαρακτήρες που υποδύεται σε ένα πρότζεκτ ματαιοδοξίας που λέγεται Μανιφέστο και δεν θέλω να μάθω τίποτα παραπάνω γι' αυτό. Τελικά, όμως, περίπου δυο ώρες αργότερα και ενώ έπεφτε βαρύγδουπα πάνω στους τίτλους τέλους η εισαγωγή από τα «Κατά Ιωάννην Πάθη» του Μπαχ, ανέπνευσα επιτέλους με ανακούφιση. Όχι επειδή είχε τελειώσει η ταινία και μπορούσα να βγω έξω να πάρω αέρα, αλλά κυρίως επειδή τα «χειρότερα» που φοβόμουν δεν ήρθαν ποτέ. Η σχέση μου με το σινεμά του Λάνθιμου είχε αποκατασταθεί και μπορούμε να συνεχίσουμε όλοι τη ζωή μας χωρίς το σαράκι της γκρίνιας και της αμφισβήτησης. «Μα, δεν καταλαβαίνεις; Είναι συμβολικό!» λέει κάποια στιγμή ο έφηβος άγγελος-εξολοθρευτής στην ταινία, κλείνοντας διακριτικά και υποχθόνια το μάτι στον θεατή, και εκείνη τη στιγμή ξορκίστηκε από μέσα μου κάθε προκατάληψη για τις αλληγορικές χοντροκοπιές προηγούμενων ταινιών, όπου το συμβολικό φλέρταρε επικίνδυνα με το παιδαριώδες.

Ο δικός μου, ιδιωτικός Λάνθιμος Facebook Twitter
Θα μπορούσαν να με συγκινούν πραγματικά οι ταινίες του, πέρα από την εκτίμηση γι' αυτό το αισθητικό σύμπαν μουδιασμένης δυστοπίας που έχει κατοχυρώσει.


Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο στα επιμέρους της ταινίας, μου έκανε εντύπωση όμως που βρέθηκα να διαφωνώ, για πρώτη φορά ίσως, με έναν από τους αγαπημένους μου γραφιάδες περί σινεμά, τον Richard Brody του «New Yorker», που πρόσφατα τσουβάλιασε τον Λάνθιμο στους επιγόνους (στα εξωμήτρια για την ακρίβεια) του Χάνεκε, εγκαλώντας τον για «αντιδραστικό σνομπισμό», για τη δημιουργία ενός σινεμά εστετικής κενότητας που τρέφει και τρέφεται από μια αφηρημένη, χιπστερική και δημαγωγική επί της ουσίας διάθεση καταγγελίας και για πλήρη αδυναμία κοινωνικής εμπλοκής. Σκληρά και άδικα (όχι εντελώς, αλλά σε μεγάλο βαθμό) λόγια, που βρίσκονται στο άλλο άκρο όσων με το ζόρι προβάλλουν στο ερμητικό πράγματι κινηματογραφικό σύστημα του Έλληνα σκηνοθέτη αυθαίρετες ιδεολογικές/ταξικές αναγνώσεις και ατζέντες. Πολύ διασκέδαζα, θυμάμαι, με όσους είχαν διαβάσει τον Κυνόδοντα ως δήθεν συντριπτικό ξεμπρόστιασμα της «αγίας ελληνικής οικογένειας», παρά το προφανές γεγονός ότι μόνο τεχνικά επρόκειτο για «ελληνική» ταινία και σίγουρα δεν αποτελούσε κάποιο είδος ψυχοδυναμικού πασπαρτού για τους νταλκάδες και τα τραύματά μας από τη νεοελληνική κατάσταση. Είναι παρήγορο πάντως το γεγονός ότι ενώ με κάθε ταινία του ανοίγει ένας κύκλος αντεγκλήσεων και αψιμαχιών στην ιδιωτική και δημόσια σφαίρα μεταξύ ζηλωτών και αντιφρονούντων, αυτή ακριβώς η αφηρημένη πολιτικά προσέγγισή του δεν επιτρέπει την εργαλειοποίησή του στο επίπεδο του γελοίου εμφυλίου που μαίνεται στα μέσα κοινωνικά δικτύωσης.

 

 Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Shortcut
5

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Δ. Πολιτάκης / Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Στις 29 Μαρτίου συμπληρώθηκαν σαράντα έξι χρόνια από την πρώτη εκπομπή του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε μουσική, όμως, παρά την οικειότητα, το κύρος και τη γνώση που εκπέμπει ακόμα η φωνή του από τα ερτζιανά, ο ίδιος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Δ. Πολιτάκης / 200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Πέρα από τις εθιμοτυπικές τελετουργίες της αρμόδιας επιτροπής, ο εορτασμός των 200 χρόνων από το ’21 θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια βαθύτερη αντίληψη των συναρπαστικών γεγονότων εκείνης της εποχής από αυτή που μας χάρισε το σχολείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Δημήτρης Πολιτάκης / Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Πηγαίνοντας μετά από καιρό σε σπίτι φίλων, είδα στην εξώπορτα το αγγελτήριο θανάτου της ηθοποιού Μιράντας Κουνελάκη που έμενε στην ίδια πολυκατοικία και για χρόνια «επέβλεπε» στοργικά και διακριτικά τις νεανικές μας τρέλες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Δημήτρης Πολιτάκης / H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Ούτε το έργο ενός δημιουργού μπορεί εύκολα να διαγραφεί ούτε όμως και η σύνδεσή του με τις όποιες αποτρόπαιες πράξεις. Μένει εκεί, σαν ανεξίτηλη κηλίδα που διαβρώνει και συρρικνώνει το σέβας, το δέος, την εκτίμηση, την απόλαυση. Αυτό είναι το τίμημα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Δημήτρης Πολιτάκης / Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Έχει ανάγκη ο κόσμος να περιβληθεί στην απομόνωσή του από ένα γιορτινό σκηνικό, από μια λαμπερή ψευδαίσθηση, ξορκίζοντας μια χρονιά που έγινε η προσωποποίηση όλων των δεινών που έχουν πέσει στο κεφάλι μας, όχι μόνο της πανδημίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Δημήτρης Πολιτάκης / Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Ας είμαστε προετοιμασμένοι για σεμνές, ταπεινές, υπερβατικές γιορτές, όπως θα έπρεπε δηλαδή πάντα να είναι, αν πιστέψουμε όλες αυτές τις χριστουγεννιάτικες ταινίες που βλέπουμε μια ζωή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ