Τι θα γινόταν αν μια βραδιά σε μια φιλική συναναστροφή που τηρεί τους κανόνες της ευγένειας και της ανεκτικότητας αποφάσιζε κάποιος να πει στον άλλο αυτό που σκέφτεται πραγματικά; Ή αποφάσιζε να δείξει τα αληθινά συναισθήματα που του δημιουργεί όχι μόνο αυτό που λέει ο άλλος αλλά και η ίδια του η παρουσία;

 

Η Λένα Κιτσοπούλου και η Άννα Λεμονάκη δίνουν μια σκληρή απάντηση, μια απάντηση που σκαλίζει τις μύχιες σκέψεις μας και τα καταπιεσμένα συναισθήματα που γεννά η κάπως «αναγκαστική» κοινωνικοποίηση και συναναστροφή που επιτάσσει η πολιτική ορθότητα.

 

Οι δυο τους συναντήθηκαν πρώτη φορά το 2017 όταν το Théâtre Saint-Gervais στη Γενεύη τους ανέθεσε τη συγγραφή και το ανέβασμα του «Cry», όπως είναι ο τίτλος του έργου, στο πλαίσιο μιας απολαυστικής αλλά και έκτακτης ανάγκης. Η παραγγελία αφορούσε τη γρήγορη και αυθόρμητη υλοποίηση μιας παράστασης, και φέτος κλήθηκαν να επαναλάβουν το εγχείρημα από την αρχή, μέσα στο ίδιο πνεύμα απόλυτης ελευθερίας που τις διακατέχει.

 

Κλάμα ή κραυγή; To «Cry» διαπραγματεύεται τα όρια της συλλογικότητας, εξετάζει τη γέννηση της βίας και σηματοδοτεί τον θάνατο της ευγένειας, με το χαμόγελο στα χείλη ασφαλώς. «Σας καλωσορίζουμε στο εκρηκτικό και ανευλαβές θέατρο της Λένας Κιτσοπούλου και της Άννας Λεμονάκη», γράφει το φυλλάδιο της παράστασης.

 

Κλάμα ή κραυγή; To «Cry» διαπραγματεύεται τα όρια της συλλογικότητας, εξετάζει τη γέννηση της βίας και σηματοδοτεί τον θάνατο της ευγένειας, με το χαμόγελο στα χείλη ασφαλώς. «Σας καλωσορίζουμε στο εκρηκτικό και ανευλαβές θέατρο της Λένας Κιτσοπούλου και της Άννας Λεμονάκη», γράφει το φυλλάδιο της παράστασης.

 

Το θέατρο του Saint-Gervais γεμίζει από ένα κοινό που παρακολουθεί την παράσταση με γαλλικούς υπέρτιτλους. Μια γυναίκα με βραδινό φόρεμα κάθεται στο πιάνο, ο Νίκος Καραθάνος με λευκό σακάκι και παπιγιόν κάθεται στον καναπέ και μια άλλη νέα γυναίκα με ένα αστραφτερό μίνι κοιτάζει χαμογελώντας.

 

Στην άκρη του σκηνικού υπάρχει ένα «δωμάτιο γέλιου». Ο καθένας από τους «καλεσμένους» της βραδιάς σε αυτή την εξαρχής αμήχανη, ευγενική συνάντηση μπορεί να μπει εκεί και να γελάσει, να ξεσπάσει, αν αυτό μπορεί να κατευνάσει την πλήξη ή τον θυμό του.

 

Τα θέματα που θα συζητηθούν έχουν επιλεγεί προσεκτικά, όπως σε κάθε κοινωνική συναναστροφή όπου δεν αφήνεται το παραμικρό περιθώριο για διαμάχες, «για να μην καταστραφεί» η ευχάριστη βραδιά. Όλοι, ακόμα και αν μετανιώσουν –αν και όταν θα επιστρέψουν στο σπίτι τους– έχουν περάσει «όμορφα», αυτή είναι η πρόθεσή τους. Πρέπει να μοιραστούν έναν κοινό χώρο και να βάλουν όρια στον εαυτό τους. Καθόλου εύκολο.

 

Και η Λένα Κιτσοπούλου σε αυτό το δημιουργικό «διάλειμμα» της προετοιμασίας του «Φρανκενστάιν» που θα παρουσιαστεί στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, επιστρατεύει τα οικεία της εργαλεία για να στήσει ένα «πάρτι» σφαγής της πλασματικής ευπρέπειας, της ανοχής στην ανοησία και την κοινοτοπία.

 

Το «Cry» είναι ένα έργο για τα όρια της ευγένειας – εκείνες τις μικρές, έτοιμες φράσεις που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά. Ένα έργο για την ελευθερία – τη δική μας, την οποία εγκαταλείπουμε για να περισώσουμε αυτήν των άλλων. Ένα έργο για τη γέννηση της βίας – ένα χαμόγελο, φυσικά.

 

Η Λένα Κιτσοπούλου αποκαλύπτει στο «Cry» αυτό που κρύβεις μέσα σου και κάποια μέρα θα εκραγεί
Φωτο: Sébastien Monachon

 

Σε αυτό το άνετο σκηνικό περιβάλλον όλα μοιάζουν να κυλάνε «κανονικά», ο Νίκος Καραθάνος παρακολουθεί ευγενικά τις δυο γυναίκες, όχι, δεν υπάρχει τίποτα που λέγεται για να προσβάλει τον άλλο, αλλά όσο περισσότερη ευγένεια και υποχωρητικότητα εμφανίζεται τόσο μεγαλώνει η οργή και η έλλειψη συνεννόησης κάτω, πάντα, από τα χαμόγελα.

 

Κλαίνε ή ουρλιάζουν μέσα τους οι ήρωες αυτής της βραδιάς; Η Λένα Κιτσοπούλου αμφισβητεί κάθε βεβαιότητα, σκαλίζοντας το χάος των αισθημάτων πίσω από τα χαμόγελα. Ενώ η βραδιά κυλάει στην κόψη του ξυραφιού, η βία που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί άλλο εισβάλλει στη σκηνή σαν ποτάμι αίματος που τρέχει ασταμάτητα, ορμητικά, ένα ποτάμι γεμάτο απελπισία και θάνατο που θα σκεπάσει τα πάντα.

 

Η ίδια η Λένα Κιτσοπούλου, μετά από τους τρεις σχεδόν παραληρηματικούς μονολόγους των πρωταγωνιστών επί σκηνής, θα δώσει τη –μη– λύση, κραυγή και θρήνο, ένα ρέκβιεμ για τα συναισθήματα που μένουν πάντα κρυμμένα μέσα μας και όταν ξεφεύγουν όλα πνίγονται στο αίμα.

 

«Στη σκηνή βλέπουμε τρεις ανθρώπους απελπισμένους. Όμως όλο αυτό το politically correct, όλη αυτή η οχύρωση που έχουμε, τους κάνει να πιέζονται, οπότε βλέπουμε μια πιεσμένη ατμόσφαιρα και πώς προσπαθούν να μην ενοχλούν και να μην ενοχλούνται και πώς στη συνέχεια όλο αυτό βγάζει από μέσα τους όλη τη βία που τους προκαλεί αυτή η συνθήκη, όλη αυτή η οχύρωση και η προσοχή να μην ξεφύγουν. Οπότε βλέπουμε στη σκηνή σκηνές ομιλίας και σκηνές βίας. Σκηνές όπου αυτοί οι άνθρωποι κάθονται και προσέχουν τι θα πουν και σκηνές όπου ξεσπούν. Αν περιέγραφα αυτή την παράσταση με τρεις λέξεις θα ήταν "απελπισία, φόβος, θάνατος"» λέει η Λένα Κιτσοπούλου.

 

«Cry» της Λένας Κιτσοπούλου: Ένα «πάρτι» σφαγής της πλασματικής ευπρέπειας
Φωτο: Yiri Pires Tavarez

 

Η Λένα Κιτσοπούλου αποκαλύπτει στο «Cry» αυτό που κρύβεις μέσα σου και κάποια μέρα θα εκραγεί
Φωτο: Yiri Pires Tavarez

 

Η Λένα Κιτσοπούλου αποκαλύπτει στο «Cry» αυτό που κρύβεις μέσα σου και κάποια μέρα θα εκραγεί
Φωτο: Yiri Pires Tavarez

 

Cry

Δραματουργική επεξεργασία: Άννα Λεμονάκη

Σκηνοθεσία: Λένα Κιτσοπούλου

Σκηνογραφία: Λένα Κιτσοπούλου

Φωτισμοί: Renato Campora

Βοηθός σκηνοθέτη: Μαριλένα Μόσχου

Ηχητική επιμέλεια: Samuel Schmidiger

Επιστημονικός συνεργάτης: Thomas Jammet

Επικοινωνία: Yolanda Herradi

Παραγωγή: Bleu en Haut Bleu en Bas

Παίζουν: Νίκος Καραθάνος, Λένα Κιτσοπούλου, Μαριλένα Μόσχου, Πολίν Ουγκέ

 

Μετά τις παραστάσεις στη Γενεύη, που θα διαρκέσουν μέχρι τις 7 Δεκεμβρίου, το «Cry» έρχεται στo Θέατρο Τέχνης (Φρυνίχου) στις 5 Ιανουαρίου 2022, μόνο για 5 παραστάσεις

5, 6, 7, 8, 9/1, 21:00