ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.

Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
30.6.2022 | 17:34

Τελικά, η μοναξιά δεν αντέχεται με τίποτα...

Ό,τι και αν κάνω, όσο και αν έχω προσπαθήσει, με όσα διαφορετικά πράγματα και αν έχω καταπιαστεί, τελικά καταλήγω στο ίδιο ακριβώς πρόβλημα: να μην μπορώ να καταπολεμήσω την μοναξιά μου... Υπάρχουν φορές που δεν με ενοχλεί το ότι είμαι μόνος μου... Υπάρχουν όμως και κάποιες άλλες φορές, που ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω τί έκανα και εξακολουθώ να κάνω λάθος... Πολλά έχω ακούσει για ''παρέες ανάγκης'', για σχέσεις οι οποίες υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι είναι μέσα σε αυτές δεν περνούν και τόσο καλά ή και καθόλου καλά, για ανθρώπους που βγαίνουν έξω με άλλους χωρίς να είναι πραγματικά επιλογή τους, αλλά από το να είναι μόνοι/ες το προτιμούν (δεν θα το έκανα ποτέ κάτι τέτοιο, ούτε όλα τα προηγούμενα) και τέλος πάντων, ότι από το σύνολο όσων είναι μαζί (είτε ως φίλοι, είτε ως παρέα, είτε ως σχέση, κλπ.), μόνο ένα πολύ μικρό ποσοστό περνάει πράγματι καλά... Όχι ότι αυτό με παρηγορεί, αλλά, εν πάση περιπτώσει, δεν θα συμβιβαζόμουν ποτέ, ούτε σε επίπεδο φιλίας, ούτε σε επίπεδο σχέσης, ούτε πουθενά...
5
 
 
 
 
σχόλια

Ψάχνεις ποιοτικούς ανθρώπους, που βρίσκονται σπάνια και είναι εντάξει. Απλώς ωφελεί να έχουμε και ρεαλιστικές προσδοκίες, π.χ. το να βρεις κάποιον/-α με όλες τις αρετές μαζεμμένες συν ενδιαφέροντα και χόμπια παρόμοια με τα δικά σου, είναι λίγο μη-ρεαλιστικό, εκτός αν σου πέσει το λαχείο (συμβαίνει κι αυτό). Στις φιλίες μπορείς να συμβιβαστείς κάπως, πιστεύω, γιατί από κάποια ηλικία και μετά συναντάς άτομα που έχουν διαμορφωθεί από τις εμπειρίες τους και έχουν παγιωθεί κάποιες απόψεις τους, μα το πιο σημαντικό είναι αυτά τα άτομα να είναι εχέμυθα, μα και ανοιχτόμυαλα. Να ξέρεις ότι δεν θα σε κρίνουν μεν, αλλά δεν θα σε θάβουν σε τρίτους κιόλας. Κι ας ακούνε μουσική που δεν μ' αρέσει ή ας πηγαίνουν διακοπές σε μέρη που δεν κοιτάζω ούτε σε φωτογραφίες - αυτά για μένα είναι συμβιβασμοί δευτερεύουσας σημασίας. Όσο για την επιλογή συντρόφου, εκεί πιστεύω ότι δεν είναι να κάνει πίσω κανείς. Στην τελική, δεν επιλέγεις πάντα το από ποιον ελκύεσαι. Αρκεί πάνω στην έλξη του να μην ξεχνά κανείς να ζυγίζει μήπως τελικά έχει να κάνει με κακό άνθρωπο και ψυχοφθόρες καταστάσεις, αυτό είναι όλο.

Απλά οπως λες δεν συμβιβάζεσαι και δεν έχεις βρει καποιον/κάποια είτε για σχέση είτε σε φιλικό επίπεδο με τον ίδιο τρόπο σκέψης με τον δικό σου.
Προσωπικά προτιμώ να είμαι μόνη από το να βγω με μια 'φιλη' που θα με κοροϊδεύει κατάμουτρα ή να είμαι με κάποιον που θα ναι λες και είμαστε 2 άγνωστοι στο ίδιο σπίτι και πιθανότατα, θα μου σπάει και τα νεύρα.
Το σημαντικότερο είναι η ψυχική μας ηρεμία.

Story of my life... γενικά πιστεύω αυτό συμβαίνει γιατί είμαστε εκ φύσεως μοναχικοί. Θέλουμε ο απέναντι να μας βγάζει ουσία και δεν μπορούμε χωρίς αυτήν. Ας περνάμε καλά με όσα έχουμε και όσα κάνουμε γιατί το πλησίασμα είναι κάτι πολύ δύσκολο πλέον.