ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.

Όλοι έχουμε πράγματα που θέλουμε να τα βγάλουμε από μέσα μας. Αλλά διστάζουμε να τα παραδεχτούμε ακόμα και στους πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Όμως, αμαρτία εξομολογημένη, αμαρτία δεν είναι...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΣΕ ΙΑΤΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ Ή ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ ΤΗΣ ΣΤΗΛΗΣ ΔΕΝ ΕΓΚΡΙΝΟΝΤΑΙ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥ
24.8.2020 | 10:15

Η τηλεκάρτα!

Παρόλο που δεν είμαι μεγάλη σε ηλικία, πρόλαβα στα τελειώματα της μία εποχή ανέμελη και με καλό χιούμορ... Τηλεκάρτες, φάρσες, ραβασάκια και καρτοκινητά απ' το περίπτερο που δεν ήξερες σε ποιόν ανήκουν, ήταν μερικά από τα πράγματα που έφερναν την επικοινωνία των ανθρώπων σε άλλο level... Μεγάλο ζιζάνιο η μαμά μου και η κολλητή της φίλη που θέλοντας να θυμηθούν τις φοιτητικές τους αταξίες, έβαλαν εμένα και την τότε κολλητή μου στο τριπάκι και εμείς με την σειρά μας όλη την γειτονιά σχεδόν! Δεν θα ξεχάσω πόσο ωραία περνάγαμε, ατελείωτα γέλια! Παίρναμε τηλέφωνα ανθρώπους και τους φτιάχναμε την ημέρα λέγοντας τους κομπλιμέντα και αστεία, βάζαμε τραγούδια στους αγαπημένους μας, κάναμε πλάκες σε αυτούς που δεν μας πολυσυμπαθούσαν και αφήναμε τριαντάφυλλα στις πόρτες των φίλων μας με αρωματικά σημειωματάκια! Και να μαζεύονται οι τηλεκάρτες σαν καρτποστάλ, άλλες με τον Παρθενώνα άλλες με λουλούδια άλλες με ομάδες ο,τι ήθελες είχε η συλλογή! Αυτό που μου λείπει πολύ είναι η αμεσότητα που υπήρχε, έπερνες στο σταθερό χωρίς πολλά πολλά και απευθείας μαγεία η φωνή του άλλου! Χωρίς να ταλαιπωρειστε τάκα τούκα με μηνύματα και πάντα διαθέσιμος να δείξει τα αληθινά του συναισθηματα στην φωνή ο συνομιλητής, είχε μια άλλη λαχτάρα τότε ο κόσμος να μιλάει! Κάτι άλλο που μου λείπει είναι ότι όταν ήθελες να δεις κάποιον πήγαινες απευθείας στο σπίτι του ή στο στέκι του και ήταν εκεί, αλλιώς τον έπερνες στο σταθερό και μέσα σε 5 λεπτά είχατε βρεθεί, τώρα που υποτίθεται ότι η τεχνολογία μας βοηθάει στην επικοινωνία βρίσκεις τον άλλον στα social λέτε για μήνες να βγείτε για έναν ρημαδοκαφέ και δεν το κάνετε ποτέ.... Αναπολώ πολύ αυτές τις στιγμές ρομαντισμού που πηγαίναμε με φίλους και φίλες και κάναμε ακόμα και καντάδες με ραδιοφωνάκια, ολα αυτά έχουν χαθεί αλλά ευτυχώς παραμένουν στις αναμνήσεις μας!
19
 
 
 
 
σχόλια
Ομολογώ δημοσίως ότι η τελευταία φορά που έπαιξα τα Μήλα ήταν στη προ corona εποχή, πριν κάτι μήνες δηλαδή στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου.(:(:(:Ομολογώ επίσης ότι λατρεύω το διαδίκτυο με όλες τις δυνατότητες που μας δίνει από την άλλη ακόμη σήμερα κάπου κάπου στέλνω και λαμβάνω γράμματα με το Ταχυδρομείο.Η ιδανική εποχή είναι η κάθε εποχή που ζούμε όταν προσθέσουμε τις δικές μας πινελιές. Παίδες τον μικρόκοσμό μας όπως θέλουμε τον φτιάχνουμε! Δεν είναι υπέροχο;;(:
Παλιές καλές εποχές! Χρησιμοποιούσαμε τότε και τους καταλόγους του ΟΤΕ και θυμάμαι έπαιρνα τηλέφωνα και στο εξωτερικό σε διάφορες χώρες, κυρίως όμως στην Κίνα. Έπαιρνα τον κωδικό της χώρας και πληκτρολογούσα τυχαία αριθμούς. Όταν δε, αντιλαμβάνονταν οι γονείς τι έκανα με κυνηγούσαν :p
Βρίσκαμε καμμιά παρατημένη τηλεκάρτα και μ' αυτήν καλούσαμε στο εξωτερικό. Είχαμε τηλεφωνήσει μ' έναν φίλο βάζελο στο Λίβερπουλ κι είχαμε πιάσει κουβέντα μ' έναν Σκωτσέζο κάτοικο της πόλης και οπαδό της Μάντσεστερ(!), αν έχει καλύτερη εντύπωση για την ΑΕΚ ή τον βάζελο! Ήταν η χρονιά που η ΑΕΚ έπαιζε στο πρώτο ή δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ.
Κι εμείς καναμε πλάκες με το τηλέφωνο θυμάμαι το σταθερο, έλα ντε είμαστε μικρά τοτε που να ξέρουμε τις χρεωσεις και θυμάμαι παίρναμε αυτα τα νούμερα που η χρέωση ηταν ανα λεπτο για να γελαμε με όσα ακουγαμε και όσα λέγαμε και όσα μας απαντούσαν. Χαχαχαχα :DD και μετα ήρθε ο λογαριασμός στο σταθερό 20 χιλιαδες δρχ θυμάμαι μπορεί να κανω και λάθος και άντε μετα να πεις τι στους γονείς που ρωταγαν να μάθουν. Τρελές φάσεις μιλάμε.
Εγώ αυτό που αναπολώ είναι που όταν ήμουν μικρή μαζευόμασταν όλα τα παιδιά της γειτονιάς και παίζαμε τα απογεύματα με τις ώρες. Κρυφτό, μήλα, κλέφτες και αστυνόμοι, τζαμί. Ωραίες εποχές. Τώρα τα πιτσιρίκια είναι με τα ταμπλετ στο χέρι.
Πάντα το παρελθόν φαίνονταν πιο γλυκό όταν το παρόν έχει προβλήματα. Οχι δε μου λείπει η εποχή που έπρεπε να συντονιστείς για να μιλήσεις στο τηλέφωνο, όχι δε μου αρέσει όταν το κόστος της επικοινωνίας ήταν μεγάλο. Τουλάχιστον τώρα μπορείς να καλέσεις το φίλο και να κουβεντιάσεις το θέμα χωρίς να σκέφτσαι το κοστος ή να στέκεσαι όρθιος.
Οσες πιο πολλες αναπαντητες καναμε τοσο πιο πολυ και καλα τους θελαμε και αν απαντουσε πισω χαρα μεγαλη χαχαχα χωρις λογο. Δεν ξερω αν το κανατε εσεις αλλα εμεις ναι. Και τηλεκαρτα οταν πηγαιναμε εκδρομες..Χαχαχα ωραια χρονια..
Κάποια στιγμή στο μέλλον (όχι πολύ μακρινό όπως τρέχει η τεχνολογία) οι νέοι θα επικοινωνούν, θα βρίσκονται μέσω πλατφορμών εικονικής πραγματικότητας ή δεν ξέρω τι άλλο θα έχει προκύψει. Ίσως θα στέλνουν μηνύματα απλώς σκεπτόμενοι, με κανα τσιπάκι στο κεφάλι. Οι τότε 40-50ηδες, νυν πιτσιρικάδες, θ' αναπολούν τις ωραίες εποχές του λάικ στο ίνστα, φβ, και τα μηνύματα που πιάνονταν ο αντίχειρας να τα γράφεις.Νοσταλγούμε τη νιότη μας, όποια κι αν ήταν αυτή...Ωραίες αναμνήσεις αναφέρεις πάντως. Θυμάμαι μια κοπέλα που μου τηλεφώνουσε για φάρσα, μιλάγαμε στα σταθερά, δεν υπήρχε αναγνώριση κλήσεων. Μετά από κάποιες φορές που μιλήσαμε μπήκε στην κουβέντα και η φίλη της, είχαν ντούμπλεξ τηλέφωνο που λέγαμε τότε (δυο συσκευές στο ίδιο σπίτι, στην ίδια γραμμή. Αν σήκωνες τη 2η συσκευή άκουγες τι έλεγαν στην 1η, μίλαγες κιόλας). Άρχισαν αν με καλούν τακτικά, και πρότεινα να βρεθούμε για καφέ στην πρώτη κοπέλα που πρωτοκάλεσε, σε μια στιγμή που δεν ήταν η δεύτερη κοπέλα στο ντούμπλεξ. Δεν είχα κάποια προτίμηση, πλάκα είχαν και οι δύο, σκέφτηκα αφού μίλησα πρώτα μ' αυτήν, σ' αυτήν θα προτείνω.Δέχτηκε, οπότε φοράω το καλό μου μπλουζάκι, με το λογότυπο Lancia Delta HF Integrale (για να εντυπωσιάσω, κέρδιζε όλα τα ράλυ τότε η Λάντσια :P ), το απομίμηση 501 (θρυλικό παντελόνι τζιν της εποχής) που είχα πάρει από έναν Τσιγγάνο με 1200 Δρχ (παζάρι, 2000 Δρχ το έδινε) και ξεκινώ. Καταφέρνουμε να βρεθούμε για τον καφέ (δεν υπήρχαν κινητά ε, άντε να συμπέσει η στιγμή, το σημείο και να εντοπίσεις την άγνωστη!) και καθόμαστε. Δεν τρελάθηκα, αλλά ήταν συμπαθής. Μιλούσαμε και σκεφτόμουν αν θα ξαναβρεθούμε, αν θα τα φτιάξουμε κτλ. Και τότε σκάει μύτη η 2η κοπέλα, που της είχε πει η 1η να έρθει κι αυτή να με γνωρίσει! Μια μελαχρινή κουκλάρα, μου έπεσαν τα σαγόνια.Είχα κάνει λανθασμένη επιλογή :) Δεν έγινε τίποτα με καμμία, μάλλον το μπλουζάκι Λάντσια δεν έκανε το γκελ που προσδοκούσα!
ΧΑΧΑΧΑ :DDτι μου θυμησες! Καλα το λιβαις θυμαμαι δεν ελειπε,μου θυμησες την εκδρομη που ειχαμε παει σχολειο,και ειχα παρει το στερεο ραδιοκασετοφωνο αυτο το τεραστιο ναι για να χορευουμε με τα κοριτσια και θυμαμαι ειχε ερθει ο Στράτος ετσι τον ελεγαν εκεινο το συμμαθητη μου με εναν αλλο φιλο του,και εβαλε το φιλο του να μου μιλησει και ολα αυτα στο αυτι να μην μας ακουσει κανεις.Θελεις να τα φτιαξετε?Γελαω ακομη που το θυμαμαι εγω θυμαμαι να απαντω θα δουμε ναι.Και ημασταν μολις εκτη δημοτικου.Τι πλακα!Καλα μετα αρχισαν οι ερωτες του γυμνασιου ειχαν πως να το πω περισσοτερο ζουμι,θυμαμαι με φιλες τοτε να μιλαμε ατελειωτες ωρες στο τηλεφωνο ποιος αρεσει σε ποια και αν θα συναντηθουν.Και μια απο τις φιλες ειχε ντουμπλ τηλεφωνο της μιλαγαμε εμεις και ακουγε και η μαμα της.Οταν μας το ειπε γελασαμε ολοι δυνατα.Τι στιγμες οντως.Πιστεψε με θα τις ξαναζουσα μονο για την αθωοτητα τους και για την ανθρωπια που ειχαν εκεινες οι στιγμες! Ναι.
Ε ναι, η νιότη, ποιος δεν θέλει να την ξαναζήσει. Αθωότητα και ατσουμπαλοσύνη!Αθωότητα βλέποντάς το εκ των υστέρων βέβαια, τότε πίστευα ότι θα ήμουν πολύ αλάνι με το μπλουζάκι των νικητών των ράλι και καθόλου αθώος :P
Προλαβα κι εγω την τηλεκαρτα στα τελειωματα της βεβαια αλλα δεν την πολυχρησιμοποιησα.Θυμαμαι ναι να πηγαινουμε στα σπιτια αμα θελαμε να δωσουμε σημειο συναντησης,αλλα εκεινο που δεν υπηρχε τοτε σε σχεση με σημερα που μπορεις να βρεις τον καθενα,ειναι οτι αν δεν ερχοταν καποιος δεν μπορουσε να μας ειδοποιησει αλλιως.Εγω προλαβα την μεγαλη πλατεια και παιδικη χαρα εκει μαζευομασταν τα πιτσιρικια και παιζαμε και μετα τρεχαμε με τα ποδηλατα.Αυτα θυμαμαι,τρεξιματα,ποδηλατα,παγωτα και μαζευομασταν αμα βραδιαζε.Μετα ως φοιτητρια ειχα ηδη κινητο οποτε ηταν τελειως αλλιως.
Melody ναιιιιι! Και τρωγαμε επίσης! Τι παγωτά γαριδάκια σοκολάτες τα εχω φαει όλα εκεί ως παιδι. Σου λέω γινόμαστε ενα με το χώμα τι τρεξιματα άλλο πράγμα. Γέλια? Τα μήλα ναι τι πλάκα όλα αυτά. ;)
Κι εμένα μού άρεσαν πολύ οι τηλεκάρτες αλλά επειδή εσύ πέρναγες ωραία παλιά, δε σημαίνει ότι τα πράγματα ήταν πάντα όπως τα παρουσιάζεις, σαν διαφήμιση καφέ ή απορρυπαντικού.Άνθρωποι πάντα υπέφεραν, μόνοι πάντα απορρίπτονταν, φτωχοί πάντα περιθωριοποιούνταν και κόσμος πάσχιζε να τα βγάλει πέρα, και δυσκολευόταν να πληρώσει το λογαριασμό του σταθερού τηλεφώνου που εσύ θυμάσαι με νοσταλγία.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ