Έλληνες και μαύροι στην Αμερική: Μια προβληματική σχέση αναζητά επειγόντως νέες προοπτικές

Έλληνες και μαύροι στην Αμερική: Μια προβληματική σχέση αναζητά επειγόντως νέες προοπτικές Facebook Twitter
Δεκαετία του '30: Η εικόνα είναι από diner Ελληνοαμερικανών στην περιοχή District Hill του Πίτσμπουργκ, οι οποίοι δέχονταν, σε εποχές απόλυτου φυλετικού διαχωρισμού, μαύρους πελάτες.
2



ΚΑΘΕ ΤΟΣΟ ΜΕΣΑ ΣΤΑ χρόνια και ανάλογα με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις στις Ηνωμένες Πολιτείες, ανακινείται ένα ερώτημα περί της ιδεολογικής ταυτότητας της ελληνοαμερικανικής κοινότητας στο σύνολό της. Μπορεί να αντιτείνει κάποιος ίσως ότι με την πάροδο των δεκαετιών και την πλήρη σχεδόν αφομοίωση της δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών στην αμερικανική κουλτούρα, το ερώτημα μοιάζει να έχει όλο και λιγότερο νόημα. Στην Αμερική όμως εξακολουθεί να μετρά και να καταγράφεται έντονα στο πεδίο «των μαχών της κουλτούρας» η επίσημη άποψη και θέση μιας εθνικής κοινότητας, ειδικά στο περιθώριο τόσο έντονων αναταράξεων σαν αυτές που βιώνει η αμερικανική κοινωνία τον τελευταίο καιρό μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ, εν μέσω πανδημίας μάλιστα.

Παρότι κάποτε η ελληνοαμερικανική κοινότητα φερόταν να συνδέεται (όπως σχεδόν και κάθε εθνική ή φυλετική μειονότητα στην Αμερική) με το Δημοκρατικό κόμμα, τα περισσότερα στοιχεία συνηγορούν μάλλον προς μια σαφώς συντηρητική (και κατά περίσταση ρατσιστική) προδιάθεση ανέκαθεν.

Θυμάμαι μια φορά στο τρένο για την Θεσσαλονίκη που είχα πιάσει κουβέντα με έναν ηλικιωμένο Ελληνοαμερικανό κύριο «πρώτης γενιάς μεταναστών», προσφάτως επαναπατρισθέντα, ο οποίος μου είχε πει χαρακτηριστικά: «Αυτοί παιδί μου ούτε τον Δουκάκη δεν ήθελαν με τίποτα να ψηφίσουν!».

«Είναι αναγκαία η έναρξη μιας συζήτησης σχετικά με το τι σημαίνει να είναι Ελληνοαμερικανός πολίτης σήμερα – πολίτης ενημερωμένος που αγωνίζεται για την ιδέα της δικαιοσύνης για όλους – και που θα συνδέεται, φυσικά, με το είδος της Αμερικής, και της Ελληνικής Αμερικής, στη διαμόρφωση της οποίας επιθυμούμε να συμμετέχουμε».

Από την άλλη μεριά, έπρεπε να ενηλικιωθώ για να αντικρίσω εκείνο το εξώφυλλο του περιοδικού Life και να διαπιστώσω με έκπληξη ότι ο «περιβόητος» Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος, ή «ΣΙΑκωβος», όπως τον αποκαλούσαν εδώ πολλά μέσα κατά την μεταπολίτευση αλλά και αργότερα, ήταν ο ίδιος άνθρωπος που είχε βαδίσει πλάι στον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην ιστορική πορεία για τα δικαιώματα των μαύρων, στα βάθη του αμερικανικού Νότου (από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι της Αλαμπάμα), τον Μάρτιο του 1965.

Έλληνες και μαύροι στην Αμερική: Μια προβληματική σχέση αναζητά επειγόντως νέες προοπτικές Facebook Twitter
O «ΣΙΑκωβος» με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στο εξώφυλλο του LIFE.

Έλληνες και μαύροι στην Αμερική: Μια προβληματική σχέση αναζητά επειγόντως νέες προοπτικές Facebook Twitter
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος συμμετέχει στην διαδήλωση της 3ης Ιουνίου στο Μπρούκλιν κρατώντας πλακάτ του κινήματος Black Lives Matter.

Αν κρίνω πάντως από προσωπική αντίληψη (από συγγενείς και γνωστούς στη Νέα Υόρκη), θα έλεγα ότι οι συνομήλικοί μου και οι ακόμα νεότεροι κινούνται πολιτικά σε ένα ευρύτατο φάσμα – από το κίνημα Occupy μέχρι τη στήριξη (και σίγουρα την ανοχή) στον Τραμπ.

Το γεγονός είναι ότι, πέρα από τα σύγχρονα politics που συχνά υπαγορεύουν τέτοιες «θεαματικές» πρωτοβουλίες, αποτέλεσε πράγματι ευχάριστη έκπληξη η πρόσφατη εικόνα του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου (εξαιρετικά ιδιαίτερο όνομα ομολογουμένως, ακόμα και για ρασοφόρο θρησκευτικό ηγέτη) να παρίσταται σε πορεία του κινήματος Black Lives Matter στο Μπρούκλιν. Ευχάριστη ήταν επίσης και η υποδοχή αυτής της κίνησης όπως καταγράφηκε τότε στα σχόλια και στις αντιδράσεις της σχετικής ανάρτησης της Αρχιεπισκοπής Αμερικής στο Facebook.

Δεν ισχύει το ίδιο για την αμέσως προηγούμενη ανάρτηση, λίγο καιρό πριν, κατά την περίοδο του Πάσχα, στην οποία ο Ελπιδοφόρος, αντίθετα με τους δικούς μας εδώ, καλούσε τους πιστούς της ελληνορθόδοξης κοινότητας να «αποφεύγουν να επισκέπτονται την Εκκλησία μέχρι να περάσει η κρίση», λέγοντάς τους ότι το πνεύμα και η αλήθεια του Θεού μπορούν να λατρευτούν παντού (δηλαδή και εκτός επίσημου μαγαζιού). Αντί για τις καρδούλες που κυριαρχούσαν στη μεταγενέστερη ανάρτηση για την διαδήλωση, εδώ ήταν μπόλικα τα emoji αποδοκιμασίας που κραύγαζαν «έλεος!».

ΠPIN AΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ, στον απόηχο της εμφάνισης του Αρχιεπισκόπου Ελπιδοφόρου στη διαδήλωση, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Public Orthodoxy του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Fordham ένα άρθρο με τίτλο "Orthodox Christianity, Systemic Racism, and the Wrong Side of History" («Ορθοδοξία, Συστημικός Ρατσισμός και η Λάθος Πλευρά της Ιστορίας»). Στο άρθρο, το οποίο φέρει την υπογραφή δύο καθηγητών Ορθόδοξων Σπουδών και Θεολογίας στο Fordham –του Γιώργου Δημακόπουλου και του Αριστοτέλη Παπανικολάου– σημειώνονται μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Ως Ελληνοαμερικανοί εμείς οι ίδιοι, θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε σε όλους, το πόσο υπέφεραν οι πρόγονοί μας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, πόσο σκληρά εργάστηκαν σε αυτήν τη χώρα, ενώ συχνά υπέστησαν διακρίσεις, προκειμένου να διαμορφώσουν καλύτερες προϋποθέσεις για τις επόμενες γενιές. Κανείς δεν αρνείται αυτή την ιστορία και θα πρέπει πάντοτε να την έχουμε κατά νου, την ίδια στιγμή όμως, η στάση αυτή παραβλέπει το γεγονός ότι ένας από τους λόγους για τους οποίους οι Ελληνοαμερικανοί είχαν δυνατότητες προόδου σε αυτήν τη χώρα, εκτός από τη σκληρή δουλειά, ήταν ότι ήταν λευκοί. Και οι περισσότεροι ήρθαν σε αυτήν τη χώρα τη δεκαετία του 1950 και του 1960, όταν ο ρατσισμός ήταν διάχυτος».

«Εάν θα θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι πολλοί Έλληνες Ορθόδοξοι ήταν ρατσιστές. Έτσι εξηγείται και η κατακραυγή που σημειώθηκε στην ελληνοαμερικανική κοινότητα, όταν ο Αρχιεπίσκοπος Ιάκωβος συμμετείχε τον Μάρτιο του 1965 στην πορεία της Σέλμα, στο πλευρό του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ. Η αντίληψη αυτή ξεχνά ότι το προπατορικό αμάρτημα αυτής της χώρας είναι η δουλεία, ότι δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες οικοδομήθηκαν πάνω στη δουλεία και ότι οι Αφροαμερικανοί ήταν διαρκώς αναγκασμένοι να διαπραγματεύονται τη ζωή τους στον τόπο κατοικίας τους, στον οποίο δεν ένιωθαν ποτέ ευπρόσδεκτοι – ακόμη και σήμερα».

«Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αμερικής τα καταλαβαίνει όλα αυτά και αυτός είναι ο λόγος που αισθάνθηκε ως καθήκον του να αντισταθεί στη φυλετική αδικία. Δεν θέλει να είναι ένας από εκείνους τους πάστορες προς τους οποίους ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έγραψε την "Επιστολή από μια φυλακή του Μπέρμιγχαμ", οι οποίοι τον κατέκριναν ότι δημιουργεί προβλήματα και ότι είναι ανυπόμονος. Ως χριστιανός που μεγάλωσε στην Τουρκία, ο Ελπιδοφόρος γνώρισε τη δομική καταπίεση με τρόπους που οι περισσότεροι Αμερικανοί μονάχα να φανταστούν μπορούν».

«Το πρόβλημα είναι ότι πάρα πολλοί Αμερικανοί –πάρα πολλοί Ορθόδοξοι Αμερικανοί– δεν θέλουν καν να το φανταστούν. Προτιμούμε να αποστρέφουμε το βλέμμα μας, να αρνούμαστε και να αγνοούμε την κατάσταση, γιατί φοβόμαστε ότι η πραγματική ισότητα για τους μαύρους θα έχει αναγκαστικά κάποιο κόστος εις βάρος μας».


«Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος κατανοεί την κρισιμότητα της παρούσας συγκυρίας. Η ιστορία έδειξε ότι ο Ιάκωβος είχε δίκιο όταν έλαβε μέρος στην πορεία στη Σέλμα. Το ίδιο θα αποδειχθεί και με τη συμμετοχή του Ελπιδοφόρου στην πορεία στο Μπρούκλιν. Πενήντα χρόνια από τώρα, πώς θα βλέπουν άραγε τα εγγόνια μας τον τρόπο που αντιδράσαμε σήμερα;».

ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ διαμόρφωσης και εδραίωσης μιας νέας αντίληψης στους κόλπους της ευρύτερης ελληνοαμερικανικής κοινότητας, έσπευσε να τονίσει με άρθρο του που δημοσιεύτηκε πριν από λίγες μέρες στην ελληνοαμερικανική πλατφόρμα PappasPost, και ο Γιώργος Αναγνώστου, καθηγητής κλασικών σπουδών στο Ohio State University, κείμενα και βιβλία του οποίου (όπως οι «Διασπορικές διαδρομές» από τις εκδόσεις Απόπειρα) έχουν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά. Το άρθρο έχει τίτλο "Greek Americans, Black Americans: Toward Greek American Citizenship" και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι ο όρος "citizenship" σημαίνει εν προκειμένω όχι μόνο υπηκοότητα ή ιθαγένεια αλλά και αγωγή ή συνείδηση του πολίτη. Στο κείμενο του, όπου εστιάζει στην ελάχιστα καταγεγραμμένη ιστορία των σχέσεων ανάμεσα στην ελληνοαμερικανική και αφροαμερικανική κοινότητα, ξεκινά από την εμβληματική περίπτωση του ελληνικής καταγωγής θρυλικού rock & roll και R&B πρωτοπόρου Johnny Otis (πατέρα του επίσης σημαντικού Shuggie Otis)...

«Το 1941, ο θρυλικός rock & roll μουσικός Τζόνι Ότις (1921-2012) "κλέφτηκε" με το κορίτσι που αγαπούσε από το γυμνάσιο, την [ενός χρόνου μικρότερή του] Φίλις Γουόκερ, εγκαταλείποντας την Καλιφόρνια, η νομοθεσία της οποίας απαγόρευε τον έρωτά τους. Σύμφωνα με την αντίληψη της γενέτειράς τους, ο Ότις, γεννημένος με το όνομα Ιωάννης Βελιώτης από Έλληνες μετανάστες, εθεωρείτο λευκός και συνεπώς δεν επιτρεπόταν να παντρευτεί την Αφρο-Σαμοϊκής καταγωγής Φίλις, εξαιτίας της νομοθεσίας που ίσχυε τότε και απαγόρευε τους "μικτούς" γάμους. Τελικά το ζευγάρι κατάφερε να επισημοποιήσει τη σχέση του στο Ρίνο της γειτονικής Νεβάδα».

«Τη συνέχεια της ιστορίας την γνωρίζουμε χάρη στην αυτοβιογραφία του Ότις. Σφόδρα αντίθετη σ' αυτήν την ένωση, η μητέρα του Ειρήνη έστειλε επειγόντως τον πατέρα του Αλέξανδρο στο Ρίνο με αποστολή την ακύρωση του γάμου. Σύμφωνα με τη μητέρα του, ο γιος της ήταν ακόμη ανήλικος και συνεπώς η ίδια μπορούσε να επέμβει, εξασκώντας το γονικό της δικαίωμα. Ο σύζυγός της δεν συμφωνούσε, πείστηκε όμως να σπεύσει στο Ρίνο, όπου, σύμφωνα πάντα με την αφήγηση του βιβλίου, μόλις γνώρισε τη νύφη του, "πήρε τη Φίλις στην αγκαλιά του και την ασπάστηκε". "Η μητέρα σου με έστειλε να ακυρώσω τον γάμο, αλλά εγώ ήρθα εδώ για να γνωρίσω τη νέα μου κόρη" είπε στα ελληνικά με δάκρυα στα μάτια. "Και εκτός αυτού, δεν θέλω να τα βάλει μαζί μου ο Θεός". "Ποτέ δεν αγάπησα τον γέρο μου πιο πολύ από εκείνη τη στιγμή" γράφει ο Ότις. Από τότε ακόμα, γέφυρες χτίζονταν κατά μήκος της "φυλετικής συνοριακής γραμμής}, αλλά και ανάμεσα στις διαφορετικές γενιές».

Έλληνες και μαύροι στην Αμερική: Μια προβληματική σχέση αναζητά επειγόντως νέες προοπτικές Facebook Twitter
Ο ελληνικής καταγωγής πρωτοπόρος του rock & roll, Johnny Otis, με τον γιο του Shuggie (και οι δύο είχαν γεννηθεί με το όνομα Ioannis Alexander Veliotes) το 1957.

«Ο Ότις αργότερα θα λάμβανε ενεργό μέρος στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα. Είχε επιλέξει από μικρός την στάση του ενεργού πολίτη που στηρίζει την διαρκή προώθηση των αμερικανικών ιδανικών της ελευθερίας και της ισότητας και αντιμάχεται οποιονδήποτε επιχειρεί να τα παραβιάσει. Η ιστορία της οικογένειας Βελιώτη λειτουργεί και ως μια εισαγωγή στην ευρύτερη ιστορία των διασυνδέσεων ανάμεσα στους Έλληνες και τους μαύρους Αμερικανούς. Δεν χωράνε γενικεύσεις στο ζήτημα. Είτε είναι κανείς αντιρατσιστής είτε είναι ρατσιστής. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει...».

«Πόσα γνωρίζουμε όμως για αυτές τις διασυνδέσεις ανάμεσα στις δύο κοινότητες; Και σε ποιο βαθμό μπορούμε να πούμε ότι κατανοούμε ή μία την άλλη; Ελάχιστα έχει διερευνηθεί αυτό το παρεξηγημένο αυτό ζήτημα σε σημείο να αναρωτιέται κανείς για τους λόγους αυτής της αμέλειας...».

«Σίγουρα έχουν υπάρξει στενές φιλίες, σχέσεις, γάμοι, συνεργασίες και πολιτικές συμμαχίες. Έχει σημειωθεί όμως επίσης καχυποψία, αμφισημία και μνησικακία, αντιδράσεις που συχνά ενισχύονται από τα στερεότυπα και τους πολιτισμικούς μύθους που ενθαρρύνουν, στο πλαίσιο πολιτικών υπολογισμών συχνά, τον διχασμό, την μισαλλοδοξία και την εχθροπάθεια ανάμεσα στους λευκούς και στους "έγχρωμους" Αμερικανούς...».

«Παρότι στο ατομικό επίπεδο υπήρχαν πάντα περιπτώσεις συνεργασίας και φιλίας ανάμεσα στην ελληνοαμερικανική και στην αφροαμερικανική κοινότητα, υπήρχαν πάντα επίσης και εκδηλώσεις ρατσισμού. Και οι μαύροι Αμερικανοί γνώριζαν καλά τους τρόπους με τους οποίους η ευρύτερη κοινότητα των Αμερικανών με καταγωγή από τη νοτιοανατολική Ευρώπη αφομοίωνε, από φόβο συχνά, και διαιώνιζε τις αμερικανικές φυλετικές ιεραρχήσεις, προς όφελός της. Αυτή ήταν η συμφωνία τους με τον διάβολο, που είχε ως αντίτιμο την αποδοχή τους από ένα σύστημα στο πλαίσιο του οποίου και οι ίδιοι είχαν υπάρξει θύματα φυλετικών διακρίσεων. Παρά το γεγονός αυτό όμως, δεν μπορεί να συγκριθεί η εμπειρία τους αυτή με τον συστημικό ρατσισμό που έχουν υποστεί οι μαύροι Αμερικανοί σε όλη τη διάρκεια της αμερικανικής ιστορίας».

«Επιστρέφοντας στην ιστορία του Τζόνι Ότις, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι ο Ότις με τα χρόνια αποξενώθηκε όλο και περισσότερο από την [ελληνοαμερικανική] κοινότητα εξαιτίας της απουσίας υποστήριξης στην δράση του για τα πολιτικά δικαιώματα. Για να μιλήσουμε ως κοινότητα με την επόμενη γενιά, και ειδικά τα μέλη της εκείνα που ζητούν περισσότερη φυλετική και κοινωνική δικαιοσύνη, χρειαζόμαστε μια νέα γλώσσα...».

«Και για να επιτύχουμε την χάραξη μιας νέας κατεύθυνσης, είναι απαραίτητη μια ευρύτερη συμμετοχή που θα αλλάζει τους όρους της δημόσιας συζήτησης. Έχουμε βρει παρηγοριά και σκοπό σε ένα βολικό, δημοφιλές αφήγημα που συνδέει τα κοινωνικοοικονομικά επιτεύγματα της κοινότητας με την υπερηφάνεια, και, μέσω αυτής, με την συντήρηση της πολιτισμικής μας ταυτότητας. Καταφεύγουμε συχνά στις εξιδανικεύσεις, εις βάρος μιας συνολικής, ιστορικής αντίληψης της κοινότητάς μας. Κάτι τέτοιο μπορεί να μοιάζει βολικό, καθόλου όμως δεν ενισχύει την πολιτική μας συνείδηση».

«Είναι αναγκαία η έναρξη μιας συζήτησης σχετικά με το τι σημαίνει να είναι Ελληνοαμερικανός πολίτης σήμερα –πολίτης ενημερωμένος που αγωνίζεται για την ιδέα της δικαιοσύνης για όλους– και που θα συνδέεται, φυσικά, με το είδος της Αμερικής, και της Ελληνικής Αμερικής, στη διαμόρφωση της οποίας επιθυμούμε να συμμετέχουμε».

Διεθνή
2

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

2 σχόλια
Ζω στην Αμερική εδώ και οκτώ χρόνια. Ντιτρόιτ, Νέα Υόρκη και τώρα Σιλικον Βαλλευ. Συμφωνώ με την τοποθέτηση του άρθρου. Πριν την Αμερική έζησα Λονδίνο και Ισπανία. Έφυγα από την Ελλάδα το 2003. Δεν βλέπω διαφορά στην συμπεριφορά των Ελλήνων που ζουν στην Ελλάδα η στην Αμερική, απέναντι στους μαύρους και ούτε και στους νότιο Αμερικανούς. Η ρατσιστική συμπεριφορά είναι η ίδια. Και φυσικά σε οποιαδήποτε άλλη μειονότητα, που υπαρχει στην Ελλάδα, Αλβανοί, Βούλγαροι, Αφγανοί, το ίδιο εξευτελιστικά και ρατσιστικά αντιμετωπίζονται. Είτε ζει Ελλάδα κανείς είτε όχι. Η ελληνική κοινότητα της Αστορια είναι συντηρητική, πιο πίσω από τα σημερινά ελληνικά δεδομένα και είναι δύσκολο να συνδεθεί κάποιος με αυτή την κοινότητα. Μου είναι πιο εύκολο να συνδεθώ με Αμερικανούς παρά με Έλληνες. Ίσως μόνο με κάποιους που έφυγαν λόγω κρίσης. Το ερώτημα ειναι πολύ μεγαλύτερο: τι σημαίνει να είναι κανείς μετανάστης στην Αμερική αυτή τη στιγμή. Αυτή η ερώτηση αιωρείται από το 2001 και μετά λόγω Μπους και δίδυμων πύργων. Τώρα, απλά αναλογούμε τις συνέπειες. Η ελληνική Αρχιεπισκοπή πάντως δεν αντιπροσωπεύει τους Έλληνες που διάσπαρτα στην Αμερική. Και δε νομίζω ότι ένα ελληνικό λόμπι μπορεί η θέλει να παίξει έναν καθοριστικό ρόλο η να προσδώσει μια ελληνικη ταυτότητα. Υποψιάζομαι ότι δεν χρειάζεται καν.
1 ) Ποιηματακι των ΚΚΚ για τους ελληνεςWhen cotton grows on the fig tree
And alfalfa hangs on the rose
When the aliens run the United States
And the Jews grow a straight nose
When the Pope is praised by every one
In the land of Uncle Sam
And a Greek is elected President
THEN-the Ku Klux won't be worth a damn-- Poem passed out at election polls by the Klan during the 1920's illustrating that, as with anti-Semitism, anti-Hellenism is not a new phenomenon.Πηγη : απο την ιστοσελιδα του καταπληκτικου ΑHMP του συνταξιουχου δικαστη απο ΝΥ, P. Spyropopoulos http://www.ahmp.org/bias.html2 ) Για το ξεχασμενο απο μας τους ελληνες, ευρωπαικο μεσαιωνικο σκλαβοπαζαρο των Ιταλων ( Ενετων, Τζενοβεζων, νοτιο-ιταλων )Demand from the Islamic world dominated the slave trade in medieval Europe.[11][12][13][14] For most of that time, however, sale of Christian slaves to non-Christians was banned.[citation needed] In the pactum Lotharii of 840 between Venice and the Carolingian Empire, Venice promised not to buy Christian slaves in the Empire, and not to sell Christian slaves to Muslims.[11][15][16] The Church prohibited the export of Christian slaves to non-Christian lands, for example in the Council of Koblenz in 922, the Council of London in 1102, and the Council of Armagh in 1171.[17]As a result, most Christian slave merchants focused on moving slaves from non-Christian areas to Muslim Spain, North Africa, and the Middle East, and most non-Christian merchants, although not bound by the Church's rules, focused on Muslim markets as well.[11][12][13][14] Arabic silver dirhams, presumably exchanged for slaves, are plentiful in eastern Europe and Southern Sweden, indicating trade routes from Slavic to Muslim territory.[18]Italian merchants[edit]By the reign of Pope Zachary (741–752), Venice had established a thriving slave trade, buying in Italy, amongst other places, and selling to the Moors in Northern Africa (Zacharias himself reportedly forbade such traffic out of Rome).[19][20][21] When the sale of Christians to Muslims was banned (pactum Lotharii[15]), the Venetians began to sell Slavs and other Eastern European non-Christian slaves in greater numbers. Caravans of slaves traveled from Eastern Europe, through Alpine passes in Austria, to reach Venice. A record of tolls paid in Raffelstetten (903–906), near St. Florian on the Danube, describes such merchants. Some are Slavic themselves, from Bohemia and the Kievan Rus'. They had come from Kiev through Przemyśl, Kraków, Prague, and Bohemia. The same record values female slaves at a tremissa (about 1.5 grams of gold or roughly 1⁄3 of a dinar) and male slaves, who were more numerous, at a saiga (which is much less).[11][22] Eunuchs were especially valuable, and "castration houses" arose in Venice, as well as other prominent slave markets, to meet this demand.[18][23]Venice was far from the only slave trading hub in Italy. Southern Italy boasted slaves from distant regions, including Greece, Bulgaria, Armenia, and Slavic regions. During the 9th and 10th centuries, Amalfi was a major exporter of slaves to North Africa.[11] Genoa, along with Venice, dominated the trade in the Eastern Mediterranean beginning in the 12th century, and in the Black Sea beginning in the 13th century. They sold both Baltic and Slavic slaves, as well as Armenians, Circassians, Georgians, Turks and other ethnic groups of the Black Sea and Caucasus, to the Muslim nations of the Middle East.[24] Genoa primarily managed the slave trade from Crimea to Mamluk Egypt, until the 13th century, when increasing Venetian control over the Eastern Mediterranean allowed Venice to dominate that market.[25] Between 1414 and 1423 alone, at least 10,000 slaves were sold in Venice.[26]Πηγη : Wiki3 ) Ο ρολος του Οτις στο θρυλικο Hound Dog. https://www.youtube.com/watch?v=frsBq9MCNVgBig Mama Thornton's version (1952)[edit]Thornton's recording of "Hound Dog" is credited with "helping to spur the evolution of black R&B into rock music".[8] Brandeis University professor Stephen J. Whitefield, in his 2001 book In Search of American Jewish Culture, regards "Hound Dog" as significant, as it "marked the success of race-mixing in music a year before the desegregation of public schools was mandated"[18] in Brown v. Board of Education. Leiber regarded the original recording by the 350-pound "blues belter" Big Mama Thornton as his favorite version,[16][19] while Stoller said, "If I had to name my favorite recordings, I'd say they are Big Mama Thornton's 'Hound Dog' and Peggy Lee's 'Is That All There Is?'"[20]Recording[edit]Thornton recorded "Hound Dog" at Radio Recorders Annex[21] in Los Angeles on August 13, 1952, the day after its composition. It subsequently became her biggest hit. According to Hound Dog: The Leiber and Stoller Autobiography, Thornton's "Hound Dog" was the first record that Leiber and Stoller produced themselves, taking over from bandleader Johnny Otis. Said Stoller:We were worried because the drummer wasn't getting the feel that Johnny had created in rehearsal. "Johnny," Jerry said, "can't you play drums on the record? No one can nail that groove like you." "Who's gonna run the session?" he asked. Silence. "You two?" he asked. "The kids are gonna run a recording session?" "Sure," I said. "The kids wrote it. Let the kids do it." Johnny smiled and said, 'Why not?'"[21]Otis played drums on the recording,[22] replacing Ledard "Kansas City" Bell. As Otis was still signed exclusively to Federal Records, a subsidiary of Syd Nathan's King Records as "Kansas City Bill"[23] or perhaps with Mercury Records at this time, [24][25] Otis used the pseudonym "Kansas City Bill" (after his drummer "Kansas City" Bell) on this record. Therefore, Otis, Louisiana blues guitarist Pete "Guitar" Lewis, and Puerto Rican bass player Mario Delagarde[26] (some sources say erroneously it was Albert Winston) are listed as "Kansas City Bill & Orchestra" on the Peacock record labels.[27][28] In an interview included on the album Leavin' Chicago, Thornton credits Lewis for establishing the feel of her recording.Σιγουρα ενας ηλικιωμενος στο τρενο, γνωστοι και συγγενεις του κ Πολιτακη στη ΝΥ και η αρχιεπισκοπη, δε μπορουν να σκιαγραφησουν την ιστορια της ελληνοαμερικης των τελευταιων 40 χρονων. Κι αυτο γιατι το ελλειμα κοινοτικης οργανωσης του ανω των 1 εκατ ψυχων που αποτελουν την διασπορα μας στην Αμερικη, και η παθητικοτητα στα κοινα των ελληνοαμερικανων πανεπιστημιακων οπως ο Αναγνωστου και οι συναδελφοι του, στα ζητηματα που μας καινε ( εκπαιδευτικη υποδομη και εμπλοκη στα ΞΕΝΑ μηντια ( οχι τα ελληνικα ‘η τα ελληνοαμερικανικα αφου αυτο ειναι πανευκολο ) αφηνει το “αρχιεπισκοπικο μοντελο” να φανταζει ως εκπροσωπος της. Δεν ειναι ομως. Η πλειοψηφια των ελληνοαμερικανων των τελευταιων δεκαετιων και ειδικα σημερα ειναι οσο σεκιουλαριστες, ρατσιστες ‘η μη, ειναι οι ελληνες στην Ελλαδα. Συνεπως ο Ελπιδοφορος δε μπορει να αντιπροσωπευει παρα μοναχα αυτους που ηταν ενηλικες το 1950 και τωρα εχουν πεθανει.Κατι λογικο που θα μπορουσε να ερευνηθει ειναι η ταξικη θεση του ελληνα μεταναστη σε συσχετισμο με την κοινωνικα υποβαθμισμενη θεση του αφροαμερικανου. Καπου συναντιουνται αυτα τα δυο σε αμερικανικες πολεις που υποδεχονταν ελληνες, πχ στο Ντιτρο'ι'τ, το Σικαγο, το Μα'ι'αμι. Δε μπορω να φανταστω οτι ο ελληνας μεταναστης, που σε πολλες περιπτωσεις εχει και εμπειριες και κουβαλα αναμνησεις με ανθρωπους αλλων χωρων της ανατολικης Μεσογειου ( Τουρκια, Αιγυπτο, κλπ ) εχει μεγαλυτερο προβλημα ρατσισμου απο εναν προτεσταντη σουηδο 'η εγγλεζο μεταναστη για παραδειγμα. Ζωντας τριαντα χρονια στην Αμερικη και μελετωντας συστηματικα την διασπορα μας εδω ( αλλα και στην Καραιβικη που εχω γεννηθει, μια περιοχη που εχει παιξει τεραστιο ρολο στην δια-της-βιας μεταναστευση των μαυρων στις ΗΠΑ ) ποτε μου δεν ενιωσα οτι υπαρχει ταση αμφιδρομου ρατσισμου μεταξυ ελληνων και αφροαμερικανων. Θα ηθελα επισης να επισημανω ενα σημειο που απειροελαχιστες φορες αναφερεται στα μηντια παροτι ειναι ιδιαιτερα σημαντικο στο ζητημα των αφροαμερικανων και την πολυπλοκοτητα του ρατσισμου που δεχονται. Αναφερομαι στον ρατσισμο αφρικανων μαυρων προς αφρο-αμερικανους που ειναι παρα πολυ ισχυρος. Δε συμπαθουν ο ενας τον αλλο και δεν εχουν προβλημα να στο πουνε. Κανεις δε μιλαει γι αυτο ομως.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ