WEEKEND

Το ανθρωπάκι μου. Ο αδελφός μου, ο Άρης Δημοκίδης

Το ανθρωπάκι μου Facebook Twitter
27

 

Σαν σήμερα πριν από 35 χρόνια γεννήθηκε ο μικρός μου αδελφός. Τον περίμενα πως και πως, γιατί ήμουν πολύ μόνη μέχρι τα 6 μου χρόνια. Η μαμά μου είχε μόλις ξαναπαντρευτεί, τον δεύτερο μπαμπά μου τον λάτρευα κι εκείνο το πολυαναμενόμενο τηλεφώνημα («είναι αγόρι!») ήταν από τις πιο ευτυχισμένες της ζωής μου.

Ο αδελφός μου ήταν πολύ όμορφο μωρό και εγώ τον αγαπούσα πολύ. Δεν θυμάμαι να τον ζήλεψα ποτέ, ελικρινά δεν θυμάμαι κάτι τέτοιο, αν και εκ των υστέρων κάποια πράγματα με βάζουν σε υποψίες. Όπως ότι του έλεγα ότι τον είχαμε πάρει από μια τσιγγάνα, τη Ραχήλ, που σύντομα θα έρθει να τον πάρει πίσω – ειδικά αν δανειζόταν τα παιχνίδια μου, χωρίς να με ρωτήσει. Ή ότι, όταν μαλώναμε, τον έλεγα περιφρονητικά «λαδικό» - μια λέξη που είχα ξεπατικώσει από τις «Πρώτες Ενθυμήσεις» της Πηνελόπης Δέλτα και τον έκανε να κλαίει με αναφυλλητά, επειδή δεν την καταλάβαινε.

Ή ότι τον τσιμπούσα για να κλάψει και μετά τον παρακαλούσα να μην το πει στους γονείς μας (δεν με πρόδωσε ποτέ). Ή όταν τον κρατούσα ξύπνιο ως αργά στις κουκέτες μας και του έλεγα «Η γιαγιά Έλλη αγαπάει πιο πολύ εμένα». «Η θεία Νίτσα αγαπάει πιο πολύ εμένα». «Ο θείος Τάκης αγαπάει πιο πολύ εμένα». Κι όταν έφτανα στην οικογένεια του μπαμπά μου, που είχε ολοφάνερα σ’ αυτόν αδυναμία, του έλεγα «Η γιαγιά Μαίρη μας αγαπάει το ίδιο». «Ο παπούς Τέλης μας αγαπάει το ίδιο». Και ούτω καθεξής.

Όταν ο αδελφός μου έγινε 4 χρονών έβαλε γυαλιά. Τότε περίπου ήταν που η μαμά μου μου πήρε δώρο το βιβλίο «Το ανθρωπάκι μου» της Γιολάντας Πατεράκη, ένα καταπληκτικό βιβλίο για ένα κοριτσάκι 6 χρονών, που αποκτάει έναν μικρό αδελφό. Τον αδελφό τον λένε Άρη (όπως και τον δικό μου), φοράει γυαλιά (όπως κι ο δικός μου), μαθαίνει μουσική (όπως κι ο δικός μου) και είναι η προσωποποίηση της στωϊκότητας (όπως κι ο δικός μου). Από τότε σκεφτόμουν τον αδελφό μου ως «το ανθρωπάκι μου».

Μεγαλώνοντας ο αδελφός μου εξελισσόταν πολύ διαφορετικά από μένα: όσο εξωστρεφής ήμουν εγώ, τόσο εσωστρεφής και χαμηλών τόνων ήταν αυτός. Είμασταν πολύ κοντά γιατί ως τα 16 μου μοιραζόμασταν το ίδιο δωμάτιο. Του έπαιρνα δώρα βιβλία, πολλά βιβλία και τα διάβαζε όλα. Μάθαινε φλογέρα και αργότερα πιάνο και ήξερε τα πάντα για τους κλασικούς συνθέτες. Στους ομηρικούς καβγάδες μου με τον μπαμπά μου έμπαινε στη μέση, τον έσπρωχνε με τα μικρά χεράκια του και του φώναζε «Μην τη μαλώνεις! Μην τη μαλώνεις!».

Μου έδινε όλα τα χρήματα που μάζευε στον κουμπαρά του για να βγαίνω με τις φίλες μου. Κι όταν δεν μου τα έδινε, γιατί τα μάζευε για να αγοράσει κάποιο δίσκο, κι εγώ έβρισκα το συνδυασμό του κουμπαρά και τα έπαιρνα μόνη μου, αφήνοντας του διάφορα χαρτάκια, πάντα με συγχωρούσε και δεν με πρόδιδε ποτέ. Τον αγαπούσα πάρα πολύ και θα ήθελα να μου δινόταν η ευκαιρία να τον υπερασπιστώ κι εγώ, όπως με υπερασπιζόταν πάντα εκείνος. Δεν χρειάστηκε ποτέ: αν κι έδειχνε εύθραυστος είχε απίστευτη θέληση, επιμονή, αποφασιστικότητα και κουράγιο και κατάφερνε πάντα αυτό που έβαζε στόχο, χωρίς να χρειαστεί να έρθει σε ρήξη με κανέναν...

  

Μεγαλώνοντας ήθελα να γίνω διάσημη ηθοποιός ή μεγάλη συγγραφέας. Όλοι οι δάσκαλοι και οι καθηγητές μου μου έλεγαν πάντα πόσο ταλέντο είχα στο γράψιμο - αλλά ποτέ δεν έβρισκα χρόνο να γράψω. Ο αδελφός μου ήθελε να γίνει δημοσιογράφος. Από μικρός έπαιρνε εφημερίδες και διάβαζε,  έφτιαχνε δελτία ειδήσεων κι αργότερα σπούδασε δημοσιογραφία. Ενώ εγώ είχα διαρκώς καταπληκτικές ιδέες και μιλούσα για τα βιβλία που θα έγραφα όταν είχα χρόνο, το ανθρωπάκι μου έγραψε το πρώτο του παιδικό βιβλίο και το έστειλε αθόρυβα στους 5 καλύτερους εκδοτικούς οίκους – το δέχτηκαν όλοι. Το πρώτο του βιβλίο ήταν για ένα αγοράκι, το Στέφανο, που βλέπει εφιάλτες, και τη μεγάλη αδελφή του, τη Στέλλα, που προσπαθεί να το βοηθήσει· όταν μου έφερε το πρώτο αντίτυπο μου είχε γράψει την αφιέρωση: «Στην Στέλλα. Με αγάπη, Στέφανος».  

Όταν μάθαμε ότι η μαμά μας είχε καρκίνο, την ίδια μέρα που γεννήθηκαν οι δίδυμες κόρες μου, πιστέψαμε ότι τα μωρά θα της δώσουν ζωή. Έτσι και έγινε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι όση χαρά της έδωσαν οι εγγονές της και η απίστευτη αγάπη και αφοσίωση του μπαμπά μου, άλλη τόση, και ίσως περισσότερη,  της έδωσε το γεγονός ότι πρόλαβε να δει τον Άρη, το «τρυφερούδι» της, να είναι ευτυχισμένος και γεμάτος.

Το πρόσωπό της έλαμπε όταν τον έβλεπε κι όταν μιλούσαν στο τηλέφωνο και αυτός, στα τρισίμισι χρόνια που έζησε η μαμά μας μετά τη διάγνωση, βιάστηκε να τα κάνει όλα! Έτσι, η μαμά μας πρόλαβε να δει ότι ο Άρης έγραψε κι άλλα πολλά βιβλία, που όλα αγαπήθηκαν πολύ. Πρόλαβε να δει να τον προσκαλούν στα σχολεία όλης της Ελλάδας και τα παιδιά να ανυπομονούν να τον γνωρίσουν. Πρόλαβε να μάθει ότι τον κάλεσαν στην Επιτροπή για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου – αυτόν που ποτέ δεν είχε και δεν καλλιέργησε «γνωριμίες», που ποτέ δεν πρόβαλε τον εαυτό του, που ποτέ δε νοιάστηκε για τα χρήματα.

Η μαμά μας απέκτησε υπολογιστή για να διαβάζει το blog του «Έντεκα», που του χάρισε φανατικούς αναγνώστες και τράβηξε την προσοχή του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου, του ινδάλματος των νεανικών του χρόνων. Πρόλαβε να τον δει να γίνεται διευθυντής του site της LIFO (και να χαλάει όλες τις οικογενειακές συγκεντρώσεις πληκτρολογώντας διαρκώς στο λάπτοπ του!). Πρόλαβε να δει το ανθρωπάκι μου, που 20 χρονών ανησυχούσε ότι δεν θα βρει κάποιον για να ζήσουν μαζί το happily ever after, ευτυχισμένο για πάνω από 10 χρόνια με τον Γ., το πιο γλυκό παιδί που θα μπορούσε να φανταστεί ποτέ.

Η αρρώστια της μαμάς μου μας έδεσε ακόμα πιο πολύ με το ανθρωπάκι. Όπως μικρότερη που, επηρεασμένη απ’ την Αγκάθα Κρίστι, είχα κάνει διαθήκη και του τα άφηνα όλη την (χμ χμ) περιουσία μου, επειδή ήταν ο πιο κοντινός μου άνθρωπος στον κόσμο, έτσι και τώρα δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν. 

Κάποτε το ανθρωπάκι μου ήταν «ο αδελφός της Τατιάνας». Σήμερα είμαι πολύ περήφανη όταν με ρωτάνε «είσαι η αδελφή του Άρη Δημοκίδη;». Το ανθρωπάκι μου συνεχίζει να κυκλοφορεί στη Θεσσαλονίκη, που δε θέλησε να εγκαταλείψει ποτέ, με το λεωφορείο και τα ακουστικά στ’ αυτιά, με τα παλιά t-shirts του άντρα μου και το σαραβαλιασμένο του σακίδιο στον ώμο. Τον αγαπάω πολύ και με κάνει τόσο περήφανη.

Χρόνια πολλά, Αρούκο μου!

  

Οπτική Γωνία
27

WEEKEND

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Ο ουρανός των πιλότων

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο ουρανός των πιλότων

Αν μας συντρίβει η απώλειά του Μάριου Μιχαήλ Τουρούτσικα και του Στάθη Τσιτλακίδη είναι γιατί βλέπουμε πως ο δικός τους ουρανός εγγυάται τη δική μας γη, το δικό μας ταπεινό έδαφος με όλες τις πράξεις και τα λόγια με τα οποία το γεμίζουμε.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Explainer: Γιατί πολλοί επιμένουν ότι η τροπολογία για τον Κασιδιάρη είναι πονοκέφαλος για τη Δημοκρατία;

Explainer / Τελικά, η τροπολογία για τον Κασιδιάρη έχει κενά;

Πώς γίνεται ακόμα και δημοκρατικές φωνές του τόπου να πιστεύουν ότι υπάρχουν παγίδες και παράδοξα στην προσπάθεια να αποτραπεί η δημιουργία μίας Χρυσής Αυγής Νο2; Οι πραγματικοί φόβοι και μερικές χρήσιμες διευκρινίσεις νομικών κύκλων στη LIFO.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Είναι δυνατόν το 2023 να γίνεται πρώτο θέμα και πεδίο πολιτικής διαμάχης μια σύλληψη για λίγα γραμμάρια κάνναβης;

Οπτική Γωνία / Είναι δυνατόν το 2023 να γίνεται πρώτο θέμα μια σύλληψη για λίγα γραμμάρια κάνναβης;

Είθε το «πάθημα» του κ. υπουργού ΠροΠο να γίνει «μάθημα» με την ευρεία έννοια, ασχέτως του αν στέκει ή όχι η καταγγελία που αφορά τον γιο του και τρεις ακόμα νεαρούς φίλους του.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Explainer: Γιατί ο Μπάλντουιν κατηγορείται για ανθρωποκτονία 18 μήνες μετά;

Explainer / Explainer: Γιατί ο Μπάλντουιν κατηγορείται για ανθρωποκτονία 18 μήνες μετά;

Αυτό που συνέβη τον Οκτώβριο του ’21 με τον θάνατο της κινηματογραφίστριας Χαλίνα Χάτσινς από αληθινά πυρά, θεωρείται από πολλούς κάτι που έτσι κι αλλιώς θα συνέβαινε. Το θέμα είναι «γιατί» -όπως αποκαλύπτεται από mail παραίτησης μέλους του συνεργείου- και πόση ευθύνη έχουν γι’ αυτό οι πλατφόρμες streaming.
ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
ΤΣΙΠΡΑΣ

Πολιτικό επταήμερο / Συγκρούσεις στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο

Η κυβέρνηση παραμένει στριμωγμένη με το θέμα των παρακολουθήσεων, καθώς δεν έχει δώσει ακόμα πειστικές απαντήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να εκνευρίσει το ΠΑΣΟΚ που τον κατηγορεί τώρα για «γκεμπελικές πρακτικές».
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ
Explainer: Γιατί η υπόθεση Πισπιρίγκου είναι η μεγαλύτερη αποτυχία των ελληνικών media;

Explainer / Explainer: Γιατί η υπόθεση Πισπιρίγκου είναι η μεγαλύτερη αποτυχία των ελληνικών media;

Από την απόπειρα λιντσαρίσματος έξω από το σπίτι της κατηγορούμενης μέχρι το γεγονός ότι ανακλήθηκαν τρία ιατροδικαστικά πορίσματα και ακόμη δεν ξέρουμε τι έγινε με την κεταμίνη, ας δούμε λίγο πώς φτάσαμε να μας ενδιαφέρει μόνο η κλειδαρότρυπα και όχι ο θάνατος δύο παιδιών και ενός μωρού.
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Ποιοι παρακολουθούσαν το ΚΚΕ;  

Ρεπορτάζ / Ποιοι παρακολουθούσαν το ΚΚΕ;  

Οι παρακολουθήσεις του ΚΚΕ δεν μετράνε; Κι όμως, ακόμα και η ΑΔΑΕ δεν δείχνει το ίδιο ενδιαφέρον που έδειξε σε άλλες υποθέσεις, υποστηρίζει το ΚΚΕ. Αλλά και τα συμπεράσματα της δικαστικής έρευνας περιέχουν πολλές αντιφάσεις.
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΝΤΙΝΑ ΚΑΡΑΤΖΙΟΥ
Μένουμε Ευρώπη; Ο Ν. Αλιβιζάτος λέει «ναι», ο Β. Βενιζέλος «θεωρεί το ερώτημα λάθος»

Βασιλική Σιούτη / Μένουμε Ευρώπη; Ο Ν. Αλιβιζάτος λέει «ναι», ο Β. Βενιζέλος «θεωρεί το ερώτημα λάθος»

Στην εκδήλωση που τράβηξε την προσοχή πριν από την πραγματοποίηση της, η έκπληξη ήταν η συμμετοχή του Βαγγέλη Βενιζέλου, αλλά την παράσταση έκλεψε ο Νίκος Αλιβιζάτος.
ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΣΙΟΥΤΗ

σχόλια

7 σχόλια
Άρη χρόνια σου πολλά.Να την αγαπάς και να την προσέχεις την αδερφή σου. Το κείμενό της μου θύμισε τη δική μου αδερφή και το πόσο θα ήθελα να είναι ακόμα εδώ. Ώρες-ώρες πιστεύω πως όσο έχεις τα αδέρφια σου, δεν είσαι ποτέ πραγματικά μόνος. Αλλά όπως πάντα στη ζωή πρέπει να πάθουμε για να μάθουμε.Αλλά τέλος η μαυρίλα.Να είσαι ευτυχισμένος, γερός, τυχερός και πάντα επιτυχίες.
Καταπληκτικό, συγκινητικό, τέλειο....φαίνεται ότι το ταλέντο στο γράψιμο είναι οικογενειακή σας υπόθεση.Αν ήμουν ο Άρης, αν και Ταύρος, θα το διάβαζα κλαίγοντας.Χρόνια πολλά, πολλά και ευτυχισμένα.

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ