Κωστής Παπαγιώργης: Οι Ανάμεσα

Κωστής Παπαγιώργης: Οι Ανάμεσα Facebook Twitter
Παίρνει εύκολα τους τρόπους των άλλων, όπως ορισμένα όντα του βυθού παίρνουν το χρώμα του περιβάλλοντός τους για να διασωθούν.
0

Μέσα στη φαιδρή ψευδολογία που αποκτά με τον καιρό δικαιώματα σκοπού ζωής και προσωπικού χαρακτήρα, ο άνθρωπος που (δεν έχει και γι’ αυτό) γυρεύει τη φύση του και το πηγαίο, επιτέλους αγναντεύει την ξηρά. Εύπιστος από αδυναμία, πιστεύει ότι η αποδοχή, του προσφέρει εκείνο που δεν έχει.
 

Δεν ανήκει σε αυτό ακριβώς ή σε εκείνο, δεν είναι αυτό ή εκείνο - αλλά κάτι τις ανάμεσα. Μετέωρος, όπως ανάμεσα σε δύο ισχυρούς μαγνήτες, νιώθει να εκκρεμεί. Και η βούλησή του δεν αναζητεί τίποτε άλλο: αυτή την εκκρεμότητα, από μεταμφίεση σε μεταμφίεση, θα την κάνει τελικά τρόπο ζωής.
 
Η αδυναμία παρουσιάζεται ιδιαίτερα επιρρεπής στη μίμηση. Κάθε προσπάθεια που δεν διέπεται από ένα ισχυρό πάθος, που δεν ξέρει δηλαδή να αμύνεται για να υπάρξει, παίρνει εύκολα τους τρόπους των άλλων, όπως ορισμένα όντα του βυθού παίρνουν το χρώμα του περιβάλλοντος τους για να διασωθούν. Και ο άνθρωπος του ανάμεσα δεν διαφέρει πολύ: αποδείχνεται ικανός για τα πιο αντίθετα πράγματα. Άνθρωπος της πράξης αλλά και του διαλογισμού, ταξιδευτής φιλοθεάμων αλλά και λάτρης της ασάλευτης ζωής, μανιακός για κάτι όσο και αδιάφορος.
 
Αυτά τα κατ' ουσίαν άστεγα πρόσωπα έχουν το δικό τους μαράζι: την απουσία της έσωθεν καθοδήγησης. Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι μέσα τους δε σφύζει καμιά ατόφια (αυτοφυής) δύναμη. Η πολιτεία τους είναι ένα χθαμαλό κράμα από θαλασσοδάνεια ξένων τρόπων που παίρνουν την περιωπή προσωπικών χαρακτηριστικών
 
Αυτά τα κατ’ ουσίαν άστεγα πρόσωπα έχουν το δικό τους μαράζι: την απουσία της έσωθεν καθοδήγησης. Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι μέσα τους δε σφύζει καμιά ατόφια (αυτοφυής) δύναμη. Η πολιτεία τους είναι ένα χθαμαλό κράμα από θαλασσοδάνεια ξένων τρόπων που παίρνουν την περιωπή προσωπικών χαρακτηριστικών και αθετούν κάθε υπόσχεση (των δυνατών) για αφαίρεση του προσωπείου.
 
Ωστόσο αυτή η αδυναμία έχει μια ευκαιρία να αναδειχτεί. Αν, από μια έκρηξη ειλικρίνειας ή απελπισίας για την κακή της τύχη, μπορούσε να εκραγεί ανατρέποντας τα κάθε λογής προσχήματα και φανερώνοντας τη γύμνια της, θα μπορούσε να συγκινήσει. Ξεχνάμε όμως ότι τις περισσότερες φορές η δύναμη δεν κάνει τίποτα άλλο από το να δείχνει την πληγή της, να τη βγάζει σε κοινή θέα για να σωθεί και να σώσει.
 
Δεν είναι λοιπόν παράξενο που οι ανάμεσα  σαν άνθρωποι της αδυναμίας, αποφεύγουν τη συντετριμμένη λογοδοσία, αλλά η ζέση τους αφορά την απόκρυψη. Ο Αρτώ άφησε έργο προσπαθώντας να δείξει γιατί δεν μπορούσε να γράψει, γιατί μια ανεξήγητη δύναμη του έκλεβε τις λέξεις. Αντίθετα οι υποκριτές του ανάμεσα αναδείχνονται στείροι από υπερβολική γονιμότητα. Και έτσι η κωμωδία των αποκρύψεων διαιωνίζεται.
 
Στη λογοτεχνία, οι ανάμεσα δοκιμάζουν την τύχη τους στη στιχουργία αλλά και στο δοκίμιο, στο μυθιστόρημα όσο και στη μελέτη. Παντού, αφού κανένα εσωτερικό κριτήριο δεν τους σταματά, αισθάνονται αρμόδιοι: στη θέση τους.
 
Λυμαίνονται τους χώρους όπου θα βρεθούν γιατί οι ίδιοι είναι θύματα του λιμού που γεννάει η ανημπόρια και η άννοια.
 
Στις κοινωνικές δραστηριότητες πάλι οι ανάμεσα θυμίζουν λίγο πολύ εκείνους που αλλάζουν σπίτι κάθε εξάμηνο. Τη μια φορά δοκιμάζονται στις επιχειρήσεις, την άλλη φορά κλείνονται στον εαυτό τους και αδρανούν ομφαλοσκοπώντας, άλλοτε βρίσκονται μέσα στους κύκλους της κραιπάλης και άλλοτε θυμούνται τις χαρές του εγγάμου βίου.
 
Σαν τους πρωτόγονους του Ρουσώ που το πρωί πουλάνε το κρεβάτι τους και το ίδιο βράδυ το ζητούν πίσω για να ξαναπλαγιάσουν, οι ανάμεσα έχουν την πιο αδύναμη μνήμη. Ήλιος; Τον πιστεύουν. Βροχή; Τρέχουν να προφυλαχθούν αιφνιδιασμένοι. Δεν ξέρουν να συνδέσουν τον ήλιο με τη βροχή, την ηδονή με την συνακόλουθη λύπη, ούτε βέβαια τις περιπαθείς φιλίες με την ανεξήγητη έχθρα που ακολουθεί.
 
Γι’ αυτό άλλωστε μπροστά στο χρόνο παραμένουν άποροι και αμήχανοι. Δεν μπορούν να αποσυρθούν γιατί, κατά την κρίση τους, απουσία σημαίνει θάνατος. Κι όμως μόνο ό,τι αποσύρεται (πού αλλού; στη φύση του...) μπορεί να επανέλθει με φιλοδοξίες ισχύος. Το πλαστογραφημένο χρήμα δεν τονίζεται όπως και οι δάνειες σκέψεις δεν αυγατίζουν. Και οι ανάμεσα  ζώντας πλαστά και άτοκα, περιμένουν πάντα έξωθεν το νεύμα που θα τους δείξει τη νέα κίνηση, περίπου σαν τα παιδιά που κοιτάζουν τους μεγάλους για να δουν πότε πρέπει να γελάσουν ή να κλάψουν.
 
Όταν κάποτε έρχεται η εποχή των απολογισμών και της συναγωγής συμπερασμάτων, αυτά τα άτομα με τις έμμεσες κλίσεις και τις αλλότριες προθέσεις, δίνουν την εντύπωση λαθρόβιων συνειδήσεων. Έχοντας εθιστεί στις πλαγιοκοπήσεις και στις έξωθεν εντάσεις, εν τέλει δε γνωρίζουν γιατί ακριβώς πρέπει να μιλήσουν.
 
Η γαλατική ειρωνεία έχει κάνει μια πολύ πικρή σκέψη πάνω σε αυτά τα ετερόφωτα άτομα - πολλοί άνθρωποι, λέει, αν δεν είχαν ακούσει από άλλους τη λέξη έρωτας, δε θα ερωτεύονταν ποτέ... 
0

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

«Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Σωτήρης Ντάλης / «Μετά την πανδημία του κορωνοϊού, η ανισότητα θα αυξηθεί»

Ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και επικεφαλής της Μονάδας Έρευνας για την Ευρωπαϊκή και Διεθνή Πολιτική σχολιάζει τον αντίκτυπο της πανδημίας και της εκλογής Μπάιντεν στην Ευρώπη.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
«Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Σωτήριος Σέρμπος / «Επί Τραμπ οι μειοψηφίες κατέστησαν πλειοψηφίες»

Τι σηματοδοτεί η εποχή Μπάιντεν και τι αφήνει πίσω του ο απερχόμενος Πρόεδρος; Απαντά στη LiFO ο Σωτήριος Σέρμπος, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Παν/μιο Θράκης και Ερευνητής στο ΕΛΙΑΜΕΠ.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ελλάδα / Θεοκλής Ζαούτης: «Είναι αρκετά πιθανόν να έχουμε τρίτο κύμα πανδημίας»

Ο καθηγητής Παιδιατρικής και Επιδημιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και μέλος της Επιτροπής των Λοιμωξιολόγων του υπουργείου Υγείας μιλά για τα τελευταία δεδομένα της πανδημίας.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ
Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Νικόλας Σεβαστάκης / Ο γυμνός βασιλιάς, το Καπιτώλιο και η επόμενη μέρα

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ένας Γουίλι Σταρκ της εποχής μας. Υπάρχει κάτι σημαντικό που χωρίζει τη λαϊκιστική φαντασία των χρόνων του Μεσοπολέμου –όπως την αναπλάθει το μυθιστόρημα του Γουόρεν– από τα πλήθη που είδαμε να βγαίνουν από τα μεσαιωνικά σπήλαια των social media για να ορμήσουν προς το Καπιτώλιο.
ΝΙΚΟΛΑΣ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗΣ
Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ελλάδα / Ευάγγελος Μανωλόπουλος: «Να μάθουμε να ζούμε με τις μάσκες, γιατί θα αργήσουμε να τις βγάλουμε»

Ο καθηγητής Φαρμακολογίας, Φαρμακογονιδιωματικής και Ιατρικής Ακριβείας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Φαρμακολογίας, Ευάγγελος Μανωλόπουλος, μιλά στη LiFO για τα εμβόλια και τις φαρμακευτικές αγωγές που εξετάζονται. Απαντά για το δεύτερο κύμα της πανδημίας, εξηγεί ποια είναι η αλήθεια για τις ΜΕΘ, πότε θα αποχωριστούμε τις μάσκες αλλά και πότε προβλέπεται η επάνοδος στην κανονικότητα.
ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ